2016

Vandaag is het oudejaarsdag. Dag 2016. Knallend ga je de lucht in. Blij dat je er was. Vol verassingen, hoogte- en dieptepunten. Je vloog voorbij. Nu onze verhuisstress nog.

Waar anderen hun neus of oliebol poederen op een oud-en-nieuwfeestjes, geeft mijn neus ondertussen code rood aan. Griep? In elk geval buikpijn en zó verschrikkelijk misselijk! Ik neem me voor om t in 2017 wat kalmer aan te doen. En om vooral goede momenten te verzamelen, in plaats van spullen.

Veel goede voornemens gingen afgelopen jaar verloren. Ik recycle gewoon de goede voornemens van vorig jaar. Ik was ze vergeten uit te voeren. Het gebeurde allemaal. Johan Cruiff zou zeggen: “Vaak moet er iets gebeuren voordat er iets gebeurt”.

Met m’n handen in t haar en in de verhuisspullen komen herinneringen naar boven. Bijvoorbeeld Johan Cruiff; Hij overleed dit jaar. Mensen stierven. Misschien was dat wel het ingrijpendste nieuws. Dat iemand er gewoon niet meer is. Dat is pijnlijk voelbaar op de overgang van oud naar nieuw. Soms weet je niet meer waar je het zoeken moet.

Pokémon GO en iPhone 7 werden dit jaar veel ingetikt bij de zoekmachine Google. De meest gezochte term dit jaar in ons land werd de term ‘EK 2016’. En dat terwijl het Nederlands elftal niet eens mocht meedoen.
Politicus van het Jaar werd Geert Wilders. Die vlak daarvoor door de rechter veroordeeld voor zijn roep om ‘minder Marokkanen’.
Ik krijg kramp als ik denk aan Orlando, Brussel, Nice, en Berlijn. Woord van het Jaar ‘treitervlogger’. Trump. Terugkijkend denk ik dat we reden genoeg hebben om ons veel voor te nemen. De meeste goede voornemens worden echter na de feestmaand bedacht. Toeval?

Nog eentje dan. De oliebollentest. Ik haalde mijn bollen in Meerkerk en lees net op het toilet t commentaar: “Er komt heel wat ambacht bij kijken om een dergelijk monster te creëren. Mensen met een zwakke gezondheid moeten hier niet aan beginnen. Taai en ranzig. De vetste bollen uit test.”

Wat misselijkmakend zeg.
Het moet toch allemaal beter kunnen?!
Ik wens u een beter 2017.

Stille nacht; kerstfeest voor doven

Oorverdovend stil?

 

Spreek ik jou taal,
en jij de mijne
dan vindt elk hart de zijne
begint een nieuw verhaal

Deze tekst zag ik op een steen in een klooster in Vught. Als coach en gebarentolk was ik hier byzonder door geraakt.

Kent u het gebaar voor kerst? Je vormt het met twee vlakke handen, met de handpalmen naar beneden. Je zet je handen tegen elkaar, net zoals je een dakje maakt, en vervolgens beweeg je handen zigzaggend heen en weer en tegelijk naar beneden. Je ziet de contouren van een kerstboom.

Gebarentaal is een heel krachtige, visuele taal waarin je alles kunt zeggen. Zoals kerst de mensen verbindt, kan dat met taal evenzo. En zeker met gebarentaal!

Vandaag, zaterdag 17 december, ben ik aanwezig bij het kerstfeest dat door de doven- en slechthorende verenging van Gorinchem en Dordrecht wordt georganiseerd. Ook u bent er van harte welkom, want kerstfeest vier je met elkaar. Ik zelf zie erg uit naar het gebarenkoor, waarin (voor ons horenden welbekende) kerstliedjes worden voorzien van de bijbehorende gebaren. Je zíet hoe stil en heilig de nacht wordt, hoe allen tezamen komen en hoe het kindeke in doeken wordt gehuld. Een heel bijzondere toevoeging, visueel en dichterlijk gestemd.

Tsja…. muziek is voor een groot deel emotie, maar dat kun je juist heel goed overbrengen in gebarentaal! Is een lied luid en overweldigend, dan zijn de gebaren groots. Is een liedje echter heel klein, zacht, intiem, dan zijn de gebaren dat ook. Tijdens dit gevierde kerstfeest zijn de handen, mimiek en lichaamshouding de belangrijkste instrumenten.’

Natuurlijk stellen velen van ons meteen de vraag of muziek wel te vertalen is voor doven en zwaar slechthorenden. Net als met taal, is zeker muziek niet een op een over te brengen. Sommige doven hebben net zoveel met muziek als blinden met kleur. Maar op deze manier wordt wel een deel van de muziek, namelijk het verhaal, toegankelijk gemaakt.

Als bijvoorbeeld kerstfeest voor iedereen toegankelijk wordt gemaakt,… dat zou toch wel het allermooiste gebaar zijn! Ik wens u goede feestdagen, waar werkelijk iedereen bij-hoort.

Re-Piet

Re-piet of niet!?

O, kom er eens kijken… wat een puinhoop hebben we ervan gemaakt! We hebben gefaald. Maar met de beste bedoelingen. Wilde ik onze kinderen steevast zonder leugens opvoeden, papa kan nu gaan vertellen dat Sinterklaas niet bestaat. De zak!

Hoe oprecht kan ik nog zeggen: “wees maar gerust mijn kind”?  Wordt met Sinterklaas niet een basis gelegd voor een maatschappij vol wrok? Tegenwoordig zijn we eerder en meer aan ‘t discussiëren dan dat er kruidnoten in de winkels liggen. Leren we onze kinderen dat het normaal anderen zwart te maken? Iemand in d’een of d’andere hoek te drukken?

Ik moet denken aan een citaat van Loesje: Wat er ook speelt in de wereld, laat het vooral de kinderen zijn”. Dus makkers, staakt uw wild geraas! De Sint die ik ken maakt geen onderscheidt tussen mensen. Die is een met de kinderen. “Eerlijk zullen we alles delen”: suikergoed en marsepein! -in plaats van venijnige visies over kleuren. Allerlei commissies worden opgericht. Is het niet voor de intocht, dan wel voor de uitdrijving van de Sint. Ook ik liep deze week met lijm en een baard schijnheilig te wezen. Wees maar gerust mijn vrind, de baard was niet van echt bont, het gezelschap was bontgekleurd. Hoe heerlijk was het, om 75 dove kinderen te zien genieten van een Sint die niet alleen Spaans of Nederlands, maar ook gebarentaal beheerst. “Wij horen erbij!”.

Tijdens het schrijven van deze column kom ik net terug van de studio van Lars Boele. Om inclusie te bevorderen wilde hij een tolk gebarentaal voor de webcam, zodat ook doven konden volgen wat er op de radio werd gezegd. Want: jongens, heb je t al vernomen? Er is een Sinterklaasfilm in gebarentaal opgenomen!

Alleen gebarentaal? Nee. Met voice-over voor de horende kijkers. “Wij horen erbij!”. De bedenker, Bas Bonnier, stelt: Sinterklaas is er voor iedereen! Ik ben t met hem eens. Als je echt wilt uitpakken, laten we er dan voor zorgen dat het in Nederland weer een feest wordt, waarin met respect en liefde wordt gestrooid.

Qmusic; Sinterklaas

Qmusic; Sinterklaas

Op 19 november 2016 besteedde Lars Boele op Qmusic aandacht aan de eerste Nederlandse Sinterklaasfilm voor doven. Op verzoek van Lars werd het telefonisch interview live getolkt, zodat dit voor iedereen te volgen zou zijn.

Sinterklaasfilm interview Qmusic

DELFT – De dove Bas Bonnier uit Delft heeft de eerste Sinterklaasfilm voor doven en slechthorenden gemaakt. Met hulp van Ricardo Gerritsen, die meerdere Sinterklaasseries maakte voor horenden, is de film ”Sinterklaas & kleine Nicolaas’ een feit. Het appartement van Bas Bonnier lijkt op een kersthuis maar dan met snuisterijen die met Sinterklaas en zijn Pieten te maken heeft. Nettie Blok is gebarentolk en zij is ook aangeschoven. ‘Ik ben dol op Sinterklaas’, vertelt Bas geluidloos, ‘en dus ben ik via Facebook op zoek gegaan naar een regisseur en filmmaker en zo heb ik Ricardo gevonden. Hij zag wel wat in mijn idee en we zijn aan de slag gegaan. Dit is de eerste Sinterklaasfilm voor doven en slechthorenden en ik ben er trots op. De acteurs zijn allemaal doven of slechthorenden.’

‘Het was soms wel ingewikkeld,’ vertelt Ricardo Gerritsen, ‘om te communiceren met de acteurs. Maar gelukkig was Nettie Blok er om als Tolk Piet een brug te slaan. De film is trouwens niet alleen voor doven,’ gaat hij verder, ‘stemacteurs hebben de film ook ingesproken dus hij is ook heel leuk voor mensen die wel kunnen horen.’

Dubbelrol

‘Ik heb een dubbelrol in de film maar daar ga ik nog niet teveel over verklappen,’ zegt acteur en bedenker Bas Bonnier, ‘dan moeten jullie maar naar de première komen. Helaas is die niet in Delft, maar in de Vue bioscoop in Alkmaar op 20 november.’ Zie voor meer informatie ook www.babo-beeldtaal.nl

Persbericht

Zit u soms ook verstopt op het toilet? Op je gemak, en tegelijk vol gas alle problemen overdenken. Some come here to sit and think, others come to shit and stink. Terwijl we naar ons eigen gezeik luisteren hebben we genoeg aan onszelf. Dacht ik voorheen dat men in hier in de regio graag alles oppotte, nu denk ik: Zijn we inmiddels dusdanig murw geslagen dat we ons alleen nog laten leiden door negatieve gevoelens en dito gesprekken? Over het kabinet, de kleur (van de Pieten), het weer (was het maar windstil), de verkiezingen, de Merwedebrug… “Zijn ze nou helemaal van de pot gerukt…!”  Enfin, we klagen steen en been! Terwijl we het volgens mij ongelooflijk goed hebben!

Ik heb een donkerbruin vermoeden dat u niet wist dat het vandaag Wereld Toiletdag is. Een dag, in het leven geroepen door de Wereld Toiletorganisatie. Zij zetten zich voor mensen die in slechte sanitaire omstandigheden leven. Even opfrissen: Wist u dat er maar liefst 2,5 miljard mensen geen toilet hebben? En er jaarlijks 1,8 miljoen mensen sterven aan “door uitwerpselen verspreide ziekten”!?

Er wordt internationaal veel aan de Dag gedaan, maar verre-weg het meest in derdewereldlanden. Dit jaar is er namelijk The Big Squat, een actie waarbij iedereen wereldwijd een minuut lang hurkt, om op die manier te ervaren hoe het is om geen toilet beschikbaar te hebben.

Wij Nederlanders lijken onze buik vol te hebben met onze eigen shit. Wat kunnen wij klagen, klagen, klagen… daar zakt je broek vanaf! Een neerwaartse spiraal welke je het beste kunt doorbreken door zelf te veranderen. Hoe mooi zou het zijn als je alles wat je vindt, in het vervolg naar de afdeling gevonden voorwerpen brengt? Niet alle hoop laten varen of overal een mening over hebben, maar positief denken in plaats van gebukt door t leven gaan. Dat zou ons volgens mij erg ontlasten!

Movember

“Tis niet anders….” Ik zit aan de keukentafel met een familielid; Henk. Hij heeft kanker. Weinig tijd. Inzetten op kwaliteit: vriendschap en verbinding. Zijn betrokkenheid, scherpte en humor vult de stilte. Raak. Amikaal, ondeugend en soms direct, maar met groot respect en een evenzo groot rechtvaardigheidsgevoel onderscheidt hij zich van velen.
Eline is puur en steunend. Een dijk van een vrouw, meer dijk dan er dijken zijn in t langste dorp van Nederland: Hardinxveld- Giessendam. Ze is moe maar veel meer moeder en moedig. Met hen kun je lachen. Zelfs nu. Hartelijk discussiëren over wat tegenwoordig de man nog van de vrouw onderscheidt, behalve testerongesteld-zijn? “Och Sebas,… sommige vrouwen hebben zoveel haar op hun tanden, dat t hun bovenlip uitkomt”. We schateren als Henk gek-SCHEREND van repliek wordt gediend.

Jaja het is weer…. Movember! Sinds enkele jaren laten steeds meer bekende en onbekende mannen deze maand hun snor staan. Met als doel aandacht te vragen voor de gezondheid; met name voor de gezondheid van de man. Het blijkt dat een aantal mannelijke kankergevallen voorkomen kan worden door gezondere voeding- en levensstijlkeuzes te maken.
Het plots laten staan van een snor op een normaal gesproken glad geschoren gezicht roept vragen op. Gedurende de gehele aktieperiode Movember worden mannen constant gevraagd “Hoezo die snor?” Uitleg en rechtvaardiging volgen en leiden tot een effectieve, authentieke mond-tot-mondreclame voor de gezondheid van de man. Zo draagt elke verse snorrendrager bij aan verandering door middel van hun snorren en die discussies die deze opwekken. Tsja…. Je baard laten staan is al bijzonder… maar laat staan een snor!

Ik moet denken aan de betekenis van het spreekwoord ‘Een man met een baard, daar is geen vrouw mee bezwaard’: Als je met een echt volwassen man bent getrouwd, dan verschaft je dat zekerheid. Ik zie Henk voor me. Tis zoals Tis zegt hij. Trouwe ogen en een gulle glimlach…. en een pas gekweekt baardje.

Bij wijze van spreken

Herman Finkers, Sanne Hans, Typhoon, maar ook Winston Churchill, Elvis Presley, Marilyn Monroe en Rowan Atkinson zijn mensen die allemaal wel iets te vertellen hebben (gehad). De Bijbelse Mozes wordt vaak ook in dit rijtje genoemd. Want wat deze grootheden namelijk ook gemeen hebben, is dat het allemaal stotteraars zijn.

Een stotteraar… het doet me denken aan een les die ik vorig weekend meekreeg in gesprek met de welbespraakte Arie Slob uit Noordeloos. Die (s)preekt niet over doven of verstandelijk gehandicapten, maar over ménsen die doof zijn, ménsen die verstandelijk gehandicapt zijn. Ongetwijfeld zou hij ook zeggen: dat is geen stotteraar, maar een méns die stottert. De persoon is namelijk zoveel meer dan alleen dat ene uitgelichte aspect.

Neem de personen die ik aan het begin noemde… Was stotteren, dus de manier waarop zij iets vertelden, uw eerste associatie? Of wat zij te vertellen hebben (gehad)?

In Nederland zijn er volgens een aantal websites zo’n 170.000 Personen Die Stotteren. Maar ja, hoe tel je die? Dat is net zo lastig als het inschatten van hoeveel dove gebarentaalgebruikers er zijn. Ik zeg bewust dove gebarentaalgebruikers, want gebaren is niet alleen voorbehouden aan doven en slechthorenden. Het maken van (gesproken Nederlands met) gebaren wordt ook veel gebruikt bij mensen voor wie spreken op de een of andere manier niet logisch of mogelijk is. Bijvoorbeeld door mensen die autisme of een verstandelijke beperking hebben, of door kinderen met een Taal Ontwikkelings- Stoornis.

Ik ben bijzonder benieuwd wat het gebruik van gebaren (tijdens het spreken) zou doen bij personen die ernstig stotteren. Tegelijk… zet het me ook aan het denken. Ik krijg het bijna m’n strot niet uit; maar de norm is klaarblijkelijk, ‘vloeiend kunnen spreken’, en dus moeten mensen die dat niet kunnen zich dan maar aanpassen aan de dominante meerderheid? Wie zich aangesproken voelt mag re-re-reageren!

Bezorgd

Zaterdag is het Zombiedag. Ook ik begin al een aardige zombie te worden: ik verlang soms melancholisch terug naar de tijd van brieven, kaartjes en pennen. Zondag is het de Internationale Dag van de Post. De organisatie blijft geloven in de kracht van fysieke post. Ik echter ben bezorgd en denk dat PostNL, onze nationale busmaatschappij, het steeds zwaarder krijgt. Het beroep postbode verdwijnt tezamen met manden- en klompenmaken naar folkloristische markten met oude ambachten.

Het traditionele kaartjes en brieven schrijven lijkt bijna van de baan, met dank aan mailen, bellen, sms-en, whatsappen, twitteren, facebooken enzovoorts. In een tijd van constante progressie in technologie ontvangen we steeds minder papieren post.  Alles wordt digitaal. Maar ik mis het!

Als ik wat mag aankaarten: Hoe wordt er bij jou nog papieren post bezorgd? Door mijn brievenbus rollen voornamelijk nog blauwe enveloppen, die zelden een gezellig kaartje bevatten. Soms aangevuld door een flitsende brief vanuit Leeuwarden, maar dan heb je het wel gehad. Dagelijks je brievenbus legen hoeft eigenlijk niet meer. En het gevolg is ook zichtbaar als je me het adres van sommige vrienden vraagt: ik selecteer hun adres vaker in  m’n mobiel, dan dat ik het adres overschrijf vanuit m’n telefoonklapper. Eh… telefoonklapper? Och ja! Die lag vroeger bij de vaste telefoon. Die overigens ook nooit meer rinkelt.

Oke, natuurlijk heeft het digitaliseren ook veel voordelen. Alles gaat sneller, is makkelijker te archiveren en het bespaart papier. Maar zo spaarzaam als de brievenbus kleppert, zoveel te meer digitale drek komt er m’n mailbox binnen. Zoals ik vroeger een en ander heerlijk kon verscheuren en in de papierbak mikte; diezelfde lading heeft t niet als ik een e-mailtje delete. Het enthousiaste gevoel “is de post al geweest?” heb ik eveneens zelden meer. Wel moet ik zeggen dat ik tegenwoordig meer port drink dan dat ik port moet betalen…  En de lege fles? Die gebruik ik als flessenpost!

Ontgelden

Vandaag is de botenbeurs in Gorinchem. Kijken en bekeken worden, allemaal op jacht, naar een blits jacht of wat anders. Een schril contrast: Vanavond vindt ook de Nacht Zonder Dak plaats. Een actie van Tear, waarbij een groep jongeren één nacht doorbrengt in een zelfgemaakt krotje van plastic en kartonnen dozen. Een uniek evenement waarbij bewustwording, samen plezier maken en iets doen voor anderen hand in hand gaan.

Geld speelt een belangrijk onderdeel in het leven. We leven in een land waarin veel mensen in de bijstand moeten leven; een soort vorm van dwangarbeid. Met Prinsjesdag en de Miljoenennota op ons netvlies, krijgen we een heel materieel beeld van hoe rijk we (niet) zijn. Wie speelt er nou eigenlijk met wie, onder al die de hoedjes? We leven in een materiële, westerse wereld waarin het wel of niet hebben van geld is verweven met vrijheid, rechten, comfort, luxe enzovoorts. GELD GELD GELD en dat geldt voor iedereen.

Natuurlijk, als ons gevraagd zou worden of we meer geld zouden willen ontvangen, zouden we denk ik allemaal “ja” zeggen. Maar gelukkig, de Koning sprak: “De economie trekt weer aan”! Nu ons banksaldo nog…

Het lijkt me beangstigend als je niet weet wie er op de deur klopt: de deurwaarder of sinterklaas? Zelf heb ik ook ervaren dat je je juist rijk kunt voelen zonder (genoeg) geld. Een periode waarin je comfort op moet geven, en niet kunt kopen wat je hartje je begeert, maakt dat je de touwtjes in handen moet nemen. Immers; Als je de eindjes aan elkaar moet knopen, moet je leren om knopen door te hakken. Gelukkig zijn met wat je hebt, en ervaren wie er onvoorwaardelijk voor je klaar staan; bleek een onbetaalbare levensles van onschatbare waarde. Wat een enorme rijkdom!

Radio 538

Radio 538

Evers Staat Op, radio 538, met gebarentolk

Vanwege WereldDovenDag nodigde Evers Staat Op een gebarentolk uit in de studio. Tolk Sebastiaan vertaalde live in de uitzending alles wat Edwin, Rick en Niels zeiden op de radio in gebarentaal op visual radio, zodat Evers Staat Op voor iedereen te volgen was.

Sebastiaan vertelde ook over zijn werk als gebarentolk en hij had als voorwaarde zijn vriend Patrick Hoencamp meegenomen die sinds zijn geboorte doof is. Patrick in persoon was de aanleiding dat Sebastiaan destijds koos voor de tolkopleiding. Samen gaven ze in de uitzending antwoord op vragen van 538 luisteraars: is gebarentaal internationaal, hoe zet je ’s ochtends je wekker en word je gebarentaal onduidelijker als je dronken bent? Bekijk de video hieronder!

 

voor meer informatie zie ook: https://www.538.nl/evers-staat-op

Load More