Column

Gemekker

Ik ben een mac-fan. Mijn mobiel, tablet en laptop.. het is een en al mac. 

Dat er mensen mekkeren over de mac Donalds die binnenkort in Hardinxveld komt, kan ik niet goed begrijpen. Wat is er mis met een frietje plus ballenbad? Ga er heen, of doe dat niet. Of: koop friet en geniet bij Bon Apetit. Patries Patat voorziet daar iedereen van een big smile. Das smaakt allicht beter dan een big mac. Patricia is in staat om iedere zeikerd van een sausje vrolijkheid te voorzien. Ik smul ervan, als ik zie hoe zij haar klanten te woord staat. En blijkbaar werkt het; men stond er van de week in de rij!

Een andere rij vormde zich bij De Doetse Kom. Terwijl de goedlachse Desiree iedereen verkoeling gunde, was het geklaag om mij heen niet van de grond. Lamgeslagen hoorde ik het allemaal aan. Was het niet een overspannen moeder, dan was er wel ergens een puberende zus met een bokkepruik op. Ja het was warm. En druk. En weinig parkeerplek. Wat doe je hier dan, vroeg ik me af. Ik had ze wel een kopstootje kunnen verkopen. 

Zeuren… ik ben er namelijk zeer zwaar allergisch voor. Ik ben geen typ voor al dat gemiep. Ik krijg er een sik van. Over pijntjes, dingetjes en andere kleiniggeitjes die alleen hem/haar overkomen en die mijns inziens enorm in het water vallen als hen iets treft wat er echt toe doet. Dat gun ik ze echter niet. Ik gun al die mensen die zo bokkig zijn wel een andere kijk op het leven. Maak je niet dik! Zou lucht geven. Ook voor je omgeving.

Ik zou alle zeurpieten wel een kopstootje kunnen verkopen. Maar beter nog roep ik allen op het geklaag te kappen! Als ik gemekker wil horen, dan koop ik wel een geit! Ga alsjeblieft iets leuks doen dit weekend. Geniet! Ga zonnebaden. Trakteer jezelf of de kinderen op het ballenbad, of zwembad. Niet? In Lexmond is er vandaag een heuse bokkenkeuring. Ik hoor het wel als je er zélf in de prijzen bent gevallen!

Helden

Voetbalhelden? Afgelopen dinsdag was er ander voetbal-nieuws. Dit keer uit Thailand. ‘Het is gelukt: alle voetballertjes zijn gered uit de Thaise grot.’ Sinds 23 juni zaten ze daar vast. Het zal u niet ontgaan zijn. Helaas was het realiteit, maar het had wel iets weg van een filmscript. Een spannend verhaal; een avonturenfilm van een voetbalteam met een coach. Het idée dat dit voetballertjes van VV Schelluinen of Unitas zouden zijn…  Vanuit Nederland kon je nu, veilig op afstand, nog ‘kiezen’ of je de ontwikkelingen zou volgen.  Over de grot, met pijnlijk echte cliffhangers. Spanning en sensatie. Het verhaal duurde lang, de spanning steeg, de (media)aandacht werd groter. Het verhaal maakt een positieve ontwikkeling door; uiteindelijk toch een goede afloop: de jongens en de trainer worden gefaseerd gered. Euforie!

Er zijn nogal niet wat mensen betrokken om deze operatie tot een succes te maken. Blijkbaar met gevaar voor eigen leven. Dit zijn de mensen die naar mijn mening wél echt een lintje verdienen. Echte helden! Wat een daad!

Wie uit onze regio zou zijn leven ook werkelijk in de praktijk in de waagschaal stellen? Er is groot risico, en… uiteindelijk naast reele angst ook verlies. Een duiker overlijdt tijdens de reddingsoperatie.

Er is emotie. Er is het excuus van de voetbaltrainer richting de ouders van de jongens. Ook de kinderen zelf schreven aangrijpende brieven aan hun familie. Een jongen schrijft: ‘Het gaat goed, maar het is wat koud. Maak je geen zorgen over mij en alsjeblieft vergeet niet om mijn verjaardagsfeestje te organiseren.’ Natuurlijk raakt (mij) dat. Het is onvoorstelbaar voorstelbaar. Vreselijk om zo’n brief te krijgen als ouder. Wat zouden mijn kinderen schrijven? Stop maar.

 

Ze zijn gered. De film kan gemaakt worden.

De jongens en hun coach zouden op een ereplek bij de WK-finale moeten (mogen) zitten. Een minuut stilte voor de duiker die het niet redde. Wat mij betreft gaat de WK beker rechtstreeks naar de betrokkenen van deze reddingsoperatie. Dat zijn de echte (voetbal-) helden.

 

Zeven

Er zijn zeven dagen in een week, en zeven kleuren van de regenboog. Er zijn zeven schoonheden:

1. Donker haar en lichte ogen of andersom
2. Spleetje tussen je voortanden
3. Een moedervlekje net boven je lip
4. Kuiltjes in je wangen
5. Amandelvormige ogen
6. Sproetjes
7. Lange en gekrulde wimpers

De som van de stippen op twee tegenover elkaar liggende vlakken van een dobbelsteen is ook steeds zeven (immers: 6+1, 5+2, 4+3).
We kennen zeven werelddelen: Noord- en Zuid Amerika, Afrika, Azie, Oceanie, Antarctica en Europa. Er zijn 7 oceanen, de Noordelijke Stille Oceaan, de Zuidelijke Stille Oceaan, de Noord Atlantische Oceaan, de Zuid Atlantische Oceaan, de Indische Oceaan, de Noordelijke IJszee (Arctische Oceaan) en de Zuidelijke IJszee (Antarctische Oceaan);
Er zijn 7 basisnoten op een toonladder: cdefgab; In de klassiek oudheid waren er met het blote oog 7 objecten van het zonnestelsel zichtbaar: de Zon, de Maan, Mars, Mercurius, Jupiter, Venus en Saturnus. Er zijn 7 metalen uit de oudheid waarop onze beschaving is gebaseerd: lood, tin, koper, zilver, kwikzilver, ijzer en goud. De stad Rome is gebouwd op 7 heuvels en kende 7 koningen.

En vandaag is het 7-7: De Dag van het Sprookje; een initiatief van de Efteling. De datum, de zevende van de zevende, werd gekozen omdat het getal zeven vaak een belangrijke rol speelt in de volksverhalen: zo zijn er onder andere zeven geitjes, zeven dwergen, de zevensprong en ook de zevenmijlslaarzen.

In mijn tuin staat het bol van t zevenblad, dat ook wel tuinmansverdriet genoemd. Als het plantje eenmaal in je tuin is geland, krijg je het er namelijk bijna niet meer uit; onkruid vergaat niet! Zevenblad ziet er eigenlijk best leuk uit. Het is gewoon een plantje, maar het nadeel is dat hij zich via wortelstokken nogal hardnekkig uitbreidt en nauwelijks te stoppen is. Daarbij overwoekert hij andere tuinplanten en daar ben ik wat minder blij mee. Het zevenblad in mijn tuin is een erfenisje van de vorige buurman. Maar goed… zeven tot zeventig maal vergeef ik een ander zijn schuld…

IJdelheid der ijdelheden…

“Nederland schittert door afwezigheid”. “We zijn er niet bij” (en dat is prihima… viva hollandia). Confronterend voor de voetballiefhebber en de oranje-fan. Dit jaar geen overdosis aan oranje supermarkt-acties, oranje M&M’s, helaas ook niet de bijbehorende verbroerdering buiten op straat. Geen spontane barbeques, geen groot scherm op de Grote Markt van Gorinchem of elders. Nederland kwalificeerde zich niet.

Vandaag 30 juni beginnen de 1/8e finales.
De helft van de deelnemense WK-landen is inmiddels weer huiswaarts gekeerd. Inclusief alle ijdelheid: hun ingevlogen opzienbarende kapsels, gekleurde innovatieve schoentjes, indrukwekkende tatoeages,… allemaal zaken die de voetballers identiteit verlenen. In hun pakje zien ze er immers allemaal hetzelfde uit, hiermee kunnen ze zich nog een beetje onderscheiden.

De dames van het Nederlands vrouwenelftal besteedden aan deze uiterlijkheden minder tijd en aandacht volgens mij. Want tja… hoe meer iemand bezig is met zichzelf, hoe minder tijd resteert voor het team. Egomanie in plaats van teamgeest, las ik ooit eens in een stuk over voetbal. Buiten spel staan is ook in figuurlijk opzicht geen optie.

Zo viel de Braziliaanse aanvaller Neymar voetballend tegen in de eerste wedstrijd. En dus viel zijn nieuwe gewaagde kapsel ook tegen. Kijkers vergeleken hem afkeurend met een zwabber, een alpaca, kaketoe en zelfs met een bord pasta.

De Belg Mertens ging voor een goudgele look. De vleugelaanvaller liet een kapper uit Londen naar Rusland afreizen. Helaas heb ik niet het salaris om Haarkoning William voor mijn tolk-opdrachten in te laten vliegen. Eigenhandig pruts ik daarom wat met een potje wax, vlak voordat ik deze week op m’n opdracht verschijn. Als je haar maar goed zit! Mijn collega, wat een figuur, stift snel haar lippen en trekt haar jurkje glad.

Wanneer wij na de opdracht huiswaarts keren denk ik hardop: “Wordt ook tolken -net als voetbal- steeds meer een zaak van ijdelheid?” Mijn collega reageert met: “Superbia in het Latijn, de eerste van de zeven hoofdzonden, waaruit feitelijk alle andere zonden ontspruiten….” Oeps, denk ik…. dan mogen we wel eens in de spiegel kijken. Figuurlijk dan. Nu eens niet om te controleren of het haar wel goed zit.

Dans

Mark Twain schreef ooit eens:

Sing like no one’s listening, 

love like you’ve never been hurt, 

dance like nobody’s watching, 

and live like it’s heaven on earth.

Vandaag, 23 juni, geven de leerlingen van Balletschool Papillon hun eindpresentatie. Zoals ieder jaar beloofd dat weer een spektakel te worden, waarbij werkelijk iedereen met vrolijk gevoel de zaal verlaat. Ditmaal vind de voorstelling plaats in Sporthal De Oosterbliek in Gorinchem. Kom ook!

Musical, dans, toneel.. van alles is bij Papillon te volgen. Ik volg hen op de voet. De naam Papillon is volgens mij fantastisch gekozen. Vele kinderen, waaronder onze dochter, mochten zich onder de bezielende leiding van Birgitta Jansen ontpoppen en hun kwetsbare vleugels uitslaan. Stapje voor stapje leerden ze, werd hun fladderen vliegen. Het is dat ik me zo moeilijk kan overgeven, laat mij nog maar even cocoonen, maar door Birgitta’s professionele, gedreven benadering krijg ik oprecht zin om mee te doen! 

‘Dance is the hidden language of the soul of the body’ zei iemand ooit eens. Nou, lekker dan. Ik kan namelijk pas echt dansen als mijn hoofd leeg is. Nu zit mijn hoofd nog te vol. Niet met snot of puistjes, maar mijn hoofd zit bomvol met allerlei informatie, to-do-lists en ander gepieker. Daarbij; Ik ben me veel te bewust van mijn omgeving. En van mijn lichaam, dat juist op die momenten plotseling net zo stijf, zwaar en vormeloos aanvoelt als was het een betonplaat. 

En… -ik heb liever niet dat u dit leest- …daarbij durf ik gewoon niet zo goed. Hoor ik stemmetjes van vroeger. Breekt het zweet me uit, weet ik niet wat ik moet doen. Raak ik me veel teveel bewust van dat ik zelf deze aandacht genereer. En dat hoort niet. Wat zou ik dit graag willen overwinnen. Het lijkt me zo bevrijdend wel te kunnen dansen, zonder dat het mij kan schelen wat een ander er van denkt of vindt. Zweven! Van het idee alleen al maakt mn hart een vreugdedansje. Nu m’n voeten nog.

Maatje

Eerlijk is eerlijk, ook ik houd (ook) van een vette snack. Met het risico op een maatje meer. Maar vandaag schijnt gezond en vet met elkaar gecombineerd worden! Een oerhollands, gezond gerecht. En volgens kenners ‘lekker vet’.  Vandaag is het namelijk Vlaggetjesdag; een jaarlijks evenement waarbij de eerste verse Hollandse nieuwe haring wordt gedeeld met hen die dat niet ontzettend smerig vinden. Haring is sharing.

Ik zelf eet maar heel af en toe een harinkje, alleen als ik er écht trek in heb. Op andere momenten staat mijn ratio me in de weg, ontgaat me alle lust om toe te happen. (k)ieuw!

In Rotterdam en veel andere steden wordt de haring bijna werktuigelijk gegeten. Hier pak je de haring bij de staart, flatsjt hem vervolgens door de uitjes. Daarna laat je de haring (met een mantel van gesnipperde ui) boven je mond bungelen, om hem met dezelfde vaart richting huig te laten glijden. Happen maar. Daarna mag je in je kraag en in je shirt naar verdwaalde snippertjes ui gaan vissen.

In Amsterdam wordt de haring in hapklare stukjes gesneden. Uitjes en zuur ernaast, op een bordje. 

Volgens een maatje van me (ik ga er maar vanuit dat t waar is) heeft dit een historische achtergrond. Sowieso is er door Nederland nog steeds een regionale verschillende smaakvoorkeur te herkennen, wat eveneens een historische achtergrond heeft! 

Lange tijd kwam de haring via Vlaardingen aan wal. De vishandelaar moest het zonder diepvriezer stellen, waardoor er veel zouter werd gekaakt. De gezouten maatjes werden in een houten vat bewaard. Om het vele zout en daardoor de tranigheid van de haring te verhullen, werd de vis met een gesnipperd uitje gegeten. 

Via trekschuiten, en via paard en wagen werd de vis naar het achterland vervoerd; een tijdrovende klus. Vette malse haringen, de lekkerste, bederven sneller dan de schrale, hardere soortgenoten. De vette waren voor het nabijgelegen Rotterdam, de schrale spullen gingen naar Amsterdam. Deze haring was meer gezouten, om bederf tegen te gaan. Vandaar dat Amsterdammers ‘een stukje zuur’ bij hun gesneden harinkje eten. Een pikketanissie hielp en helpt wellicht nog steeds om de laatste vieze smaakjes weg te spoelen. Drink met mate(n) zou ik zeggen. 

Haring is sharing.

Verhit

Het is nog geen zomer, dat lijkt het wel. Ons klimaat verandert doordat de temperatuur op aarde stijgt. Oorzaak daarvan is dat er steeds meer broeikasgassen zoals CO2 in de lucht komen. Er zit nu 40 procent meer CO2 in de lucht dan een paar eeuwen geleden. Het is gemiddeld 1,4 graden warmer dan 140 jaar geleden. Wetenschappers zijn het erover eens dat de mens grotendeels verantwoordelijk is voor de opwarming van de aarde. Onder andere al ons plastic afval zorgt voor zoveel (dieren)leed. Ik raak wat verhit, maar wat maken we er met zn allen een enorme (plastic) soep van!! De mens gooit afval zomaar op straat en in zee, alsof het onze eigen achtertuin is. Heb je al eens die filmpjes op internet bekeken? Arme dieren. En: daar  zijn wij mensen zelf de oorzaak maar uiteindelijk ook de dupe van! 

Afgelopen week was het ook broeierig warm. Normaliter heb ik daar niet zo’n last van, ik vind het wel gezond om je een beetje in het zweet te werken. Bij de opdrachten van deze week voelde ik me als een vis in het water, maar ik kon bijna zwemmen in het zweet. Zo tolkte ik begin deze week een sollicitatie en een uitvaart, mijn pak en overhemd kon daarna naar de stomerij.

Halverwege de week een televisie-optreden, een door de zon opgewarmde studio met binnen de nodige broei-lampen. Allemaal prima, maar…weer naar de stomerij. Met deze temperaturen lijkt het wel alsof alle kleding van plastic is gemaakt! 

Gisteren mocht ik een huwelijk sluiten als trouwambtenaar in onze eigen regio. Warme woorden voor een schoon stel. Echter de toga voorzag mij van een plaatselijk broeikas-effect. Kees van den Boomgaard, van stomerij Claudinette, nam ook dit keer weer alles met een brede glimlach aan. Steevast zorgt hij binnen een paar dagen voor een schoon en gladgestreken resultaat. 

Alleen de oorzaak van de hitte, onze vervuiling, lijkt door ons mensen niet te kunnen worden gladgestreken. Wat maken we er een soep van. Ik heb er schoon genoeg van!

ABC; van Els tot Laura

ABC diploma

Terwijl ik dit schrijf, duiken de kids het zwembad in. Ook diploma C is binnen! Ik zie ons nog bij het Caribabad binnenkomen. Bibberende kinderen, maar niet van de kou. Tegelijk: zweetdruppels van angst én de tropische temperatuur. 

Menig ouder dook tijdens zwemles in zijn smartphone. Ook ik zelf heb soms de minuten afgeteld. Wat een verstikkende hitte, of was het de bemoeizucht van bepaalde ouders? De commando’s van hen en een enkele juf vlogen me soms om de oren. Ik miste alleen nog de legergroene outfits. Vervolgens de wanhopige blikken van hun kindertjes: “doe ik het zo naar je zin?” 

Eigenlijk begon het al bij de kassa’s. Wat een vermogen moet je neertellen om je kind zwemmen te leren. Alleen diploma A, zelfs aangevuld met B is tegenwoordig niet meer genoeg. ABC -of je doet niet meer mee. Ik heb me vaak afgevraagd of minder vermogende ouders dit allemaal wel kunnen betalen. Op een ander vlak leek die ene kassiere ook wat minder vermogend. Had ze haar dienstjaren er nog steeds niet opzitten? Wat een strijd om twee zowat evenoude kinderen, voor hetzelfde niveau, tegelijkertijd ingeroosterd te krijgen… 

Eenmaal de generaal met mineur-stemming gepasseerd, was het dringen voor de deur van de kleedkamers. In colonne opstellen. Dames en heren gescheiden. De opa van Thijs, de schoonzus van Theo, collega Lindsay en ook de vroegere buurtjes zal ik er missen. En dan was daar destijds allereerst het warme bad van juf Els. Ze had wel wat weg van Erica Terpstra. Wat een KANJER. De slag waarmee Els zwemles gaf, verdient wat mij betreft een olympische medaille.

Juf Laura was de grand finale. Een gedeelde eerste plaats wat mij betreft. Geen commando’s, geen geschreeuw. De vredigheid en vrolijkheid spatte er van af. Gepaste uitdaging, en niemand had het gevoel kopje onder te gaan. Met liefde en een lach verzorgde Laura haar lessen. Aandacht voor elk karakter. Geen commando’s als was het oorlog, nee: een grote Golf geduld. ABC? In plaats van A tot Z: van Els tot Laura! 

Oeps wegwezen! Naast me hoor ik: “Papa!!!…. BOMMETJEE!!”

Erkenning

De Nederlandse Gebarentaal is hier nog niet erkend. Fries is wel erkend (zodoende zijn in Friesland bijvoorbeeld ook verkeersborden, onderwijs en brochures soms tweetalig beschikbaar). In veel andere landen is gebarentaal al wel erkend, maar een en ander heeft natuurlijk financiele consequenties. Zodoende is de overheid er nog niet helemaal over uit. Echter als je taal niet erkend wordt, kan dat een persoonlijke miskenning lijken. Je wordt gezien, gekend. Bestaansrecht; dat je er mag zijn en zelfs toe doet. Als je het mij vraagt: Hoe je dit beleeft is waar.

Toen ik van de week op de fiets zat en bijna van m’n sokken werd gereden was ik in alle staten. Hij zag me niet staan. Toen ik echter degene in de auto hevig zag schrikken en excuses zag gebaren veranderde mijn opvatting in ‘maakt-niet-uit, geen probleem, het ging goed. ‘Je deed het niet expres.’ Ik voelde me gezien. De chauffeur gaf mij erkenning en ik gaf het hem terug.

Onze kinderen zijn volop maatjes van elkaar. Samen spelen gaat eigenlijk altijd goed. Soms ontstaat er een kleine uitdaging en dan mogen wij als opvoeders aan de bak. Zo had ik laatst een situatie: De één verhit; de ander niet minder. ‘Hij deed het expres!’; ‘Ze luisterde niet!’
Ik luisterde naar beiden, dat probeerde ik althans. Ik vatte samen wat ik tot dan toe had begrepen en terwijl ik daar mee bezig was hadden de kids elkaar alweer helemaal gevonden, beiden bogen ze over een lieveheerstbeestje op de stoep. Stond ik daar mijn uiterste best te doen. Blijkbaar was er al voldoende erkenning geweest voor beiden en speelden ze fijn weer verder.

Goed; ik erken: het gaat er ook wel eens wat complexer aan toe. En ik erken mijn beperkte wijze van het erkennen richting anderen. Ik erken dat ook ik soms te druk ben met mezelf. Hier in de Alblasserwaard voel ik me over het algemeen echter wel gezien. Komt het omdat ik een wat bekendere kop heb gekregen? Of zien we elkaar allemaal echt staan? Wie ziet jou? Er gaat onmiskenbaar veel kracht uit van erkenning.

België

Shit

Men vraagt mij vaak of gebarentaal internationaal is. Dat is het niet. Ook gebarentaal is net als gesproken talen een levende taal, en ontstaat op diverse plekken waar mensen samen komen en communiceren. 

Zodoende kan ik als gebarentolk niet zomaar tolk worden in een ander land. Sowieso vereist interpratatie en vertaling veel zorgvuldigheid. Voor je het weet, maak je een misser. Zelfs in België zou ik mijn werk niet klakkeloos kunnen doen. 

Het mes snijdt aan twee kanten, betekent in Belgie bijvoorbeeld dat ergens ook negatieve kanten aan zitten. Je moet het maar weten. Met een sisser aflopen, betekent in Belgie juist dat iets teleurstellend is afgelopen, (nagenoeg) is mislukt.

Ooit was ik op een bruiloft in Belgie. Dit keer niet als tolk, ook niet als trouwambtenaar, maar gewoon als gast. Gelukkig waren we op tijd aangereden (aangekomen met de auto).  Bij binnenkomst werd al gevraagd of ik me aangeboden had. Huh? O, of ik me gemeld had,… Ik hoefde daardoor niet op de betalende parkeerplaats. Jaja..? 

De bruid had een schoon kleedje aan (een mooie jurk). De ambtenaar was niet altijd even goed te verstaan, vanwege zijn snotvalling (verkoudheid). In de speech werd er gesproken over ‘een kindje kopen’, (een kindje krijgen’ zouden wij zeggen). Gelukkig kreeg ik uitleg van een van de kozijnen. ‘Kozijnen’ zijn neven en nichten. Die kende ik nog niet. Ja hen wel, maar de uitdrukking niet! Niet veel later klonk er applaus omdat de bruid ‘vol zat’. Ze was zwanger.

De bruidegom bleek ervan te houden om met iemands voeten te spelen. Het bleek echter ‘iemand voor de gek houden’ te betekenen. Gelukkig was hij geen scheefpoeper (vreemdganger)! Samen met zijn vrouw werkten ze hard van s morgens vroeg tot s avonds laat, want er moest immers zaad in het bakje komen (brood op de plank).  

Na de plechtigheid moest er een foto ‘getrokken’. ‘Stil sprak’ een tante me toe dat de broodmagere fotograaf een ‘dikke nek had’. Tante vond dus dat hij praatjes had. Inmiddels moest ik naar het toilet. Ik hóóp dat u wel weet dat ‘poepen’ in het Vlaams iets héél anders betekent? Ik wist het niet. Shit.

Load More