ad

Whatsapp

Ooit ontdekte men dat als je twee blikjes met een draadje verbindt, je op afstand met elkaar kunt communiceren. Voor slechthorende kinderen bleek dit een manier om geluid directer in de gehoorgang te brengen. We denken allemaal dat Alexander Graham Bell dit vervolgens doorontwikkelde en de telefoon uitvond. Frapant: Een groot deel van het leven van Bell stond in het teken van doven en slechthorenden. In zijn tienertijd geraakte zijn moeder langzaam doof. Bell gaf les aan dove kinderen, trouwde met een dove vrouw. Dat juist deze man een apparaat uitvond waarmee GELUID kon worden overgedragen? Het ligt sowieso genuanceerder. In 1876 was Bell niet de eerste die een belapparaat ontwikkelde, maar wel de eerste die er patent op kreeg. Vervolgens ontstond er decennia lang een enorme kloof tussen doven en horenden: degenen die wél en degenen die niet konden bellen. De beller bleek sneller!

Maar de ontwikkeling ging nog sneller. Via internet, smartphones, en services als whatsapp kunnen we nu allemaal met elkaar op afstand communiceren. Niet kleppen maar appen. Hartstikke handig dat je op elke plek, ieder uur van de dag, contact kan hebben met wie dan ook.

Een uitkomst voor velen, maar mijn mobiel stroomt inmiddels vol met allerlei appjes. En denk maar niet dat dit weg-appt. Integendeel! Hadden we vroeger sociale controle, tegenwoordig is er de sociale media. En dan: “Waarom negeer je ons, Sebas?” met daaronder een dozijn aan reacties en smileys. “Er staan wel blauwe vinkjes dus hij heeft t wel gelezen!” Nóg meer reacties…

Ongevraagd lid worden van een groepsapp is normaal. Er zonder aankondiging uitstappen blijkt echter not done! Help me, whats up?

Ik houd me maar vast aan een citaat van schrijver Herman Koch: “E-mails en tekstberichten vergemakkelijken het onderlinge contact zoals een laxeermiddel de stoelgang vergemakkelijkt. Maar bij een overdosis laxeermiddel produceren wij zoals bekend uitsluitend nog diarree”.

Lol

Lol speelt een grote rol in ons leven, zeker in tijden van vakantie. Maar ik zeg altijd: sfeer is belangrijker dan ’t weer! De afgelopen weken waren bij ons dan ook uitermate zonnig. Hoezo regen?

Zojuist teruggekomen van twee weken kamperen. Grote dank aan mn zwager en schoonzus, die zorgden dat we met z’n viertjes zo de caravan en tent in konden rollen. Weer of geen weer, wat hadden we een sfeer! Onder meer veel lol, om de Chinese uitbatel die de r niet kon zeggen. “Flisti voo’ de kindelen” We lolden haast om van de plet.

Een weekje later vertoefde papa met de kids in een heuse bunkralow. Nu richting strand, in plaats van het land met de zachte g en de rollende r. Die mochten we lenen van Renske, die ik ken van mijn rol bij Lotte & Max. Ook deze week weer rolden de tranen over onze wangen, en moesten we soms hollen naar t “toilet”. Hoefden we bij de camping niet met een rolletje onder onze arm naar het toiletgebouw (luxe!), in de duinen hadden we een oude soeppan alszijnde wc.

Konden we op de camping zo het verwarmde zwembad in, de tweede week bracht ons de eh.. verfrissende -zee. Met de broekspijpjes opgerold de golven in, rolden we na de eerste golf letterlijk over de bodem van het lachen. Gratis zandhappen! En gratis was noodzaak, want heus niet alles liep op rolletjes. Een buikgriepje hier en daar, een ongeplande koprol uit een boom en… mn portomonnee was gerold. Daar zou ik bijna een rolberoerte van krijgen! Ik kon nog geen rolletje drop kopen! Immers alle (nee: ALLE) pasjes waren weg, m’n gespaarde vakantiegeld, benzinepas, museumkaarten enzovoorts. Gelukkig kun je nog wel geld pinnen als je je kunt legitimeren bij je bank. Eh… zonder rijbewijs? Gelukkig melde de eerlijke vinder (fam Broekhoven; dank!) zich snel, en konden we snel weer Flisti enzo bestellen. Want geld moet rollen, nietwaar?

Sprookjes

…je moet erin geloven.

Het is volop vakantie periode. We vliegen, rennen, haasten en stressen om ‘het vakantiegevoel’ te ervaren. Op naar de zon en de rust. Ondertussen het zweet op ons hoofd vanwege stress. We willen niets doen, maar oh wat is dat moeilijk. De Wet van Murphy doet weer zijn intrede. En; Lijstjes moeten weggewerkt worden voordat we écht niets kunnen gaan doen. Was er maar een toverspreuk of -staf!

Het huis moet schoon achter gelaten worden. Hier en daar nog snel een bezoekje afleggen. Snel een boodschapje. Er moeten nog kortingsbonnen worden ingeleverd. Restaurantbonnen zijn nog net geldig. Goedkoper naar de Efteling. Het kan nu nog nét. Daar, in de Efteling, zijn mensen bereid om lang in de rij te staan. De nieuwste attractie, geopend in de zomer van 2017, ‘Symbolica’. Een betoverend paleis waar de fantasie tot leven komt. Samen herinneringen maken. (Zelf denk ik terug aan mijn eigen ervaringen in de Efteling … Nat worden in de wildwaterbaan, de betovering in het sprookjesbos. Letterlijk en figuurlijk: fantastisch!

Maar dan… niets geen betovering en fantasie in de wachtrij van Symbolica. Daar is het weer volop stress. In de inmense wachtrij wordt stress weggerookt, weggesnoept. Er wordt gekibbeld en gehuild. Broertjes en zusjes doen tikkertje. Sommige ouders slaan door. Het geduld is op. Kinderen (of zij?) moeten tot de orde worden geroepen. Ruimte om naar de WC te gaan is er niet, de jongetjes kunnen gelukkig hun behoefte in een flesje doen. Wat gaat de tijd hier tergend langzaam. Mensen wachten hier gemiddeld een hele EK damesvoetbalwedstrijd of kerkdienst lang. Dat allemaal voor een paar minuten betovering.
Ik hoop maar dat de betovering de ervaring in de wachtrij wegvaagt. Als ik naar de mensen kijk die uit Symbolica komen zien ze er byzonder blij uit. Ik zie een soort betovering in hun ogen. Opluchting, bevrijding, verlossing bijna. Is het wachten beloond of vooral eindelijk voorbij?

Reisgenoten

Zo hartverwarmend en betrokken als hij voor velen een vriend en vaderfiguur was, zo ijskoud werd ik van zijn plotselinge overlijden. Hij die in wijsheid, (of in humor) overal wel een antwoord op had, liet ons nu met vele vragen achter.

Omdat ik veel op uitvaarten tolk, gaat het gesprek de laatste tijd regelmatig over de dood. Niet omdat ik dat zo graag wil, maar omdat men het fascinerend en interessant vindt. Maar deze week was alles anders. Ik vond er niks fascinerends aan. Henkie, where did you go?
Wel viel me wederom op hoe het een kunst is dat ieders focus bij de overledene en diens directe nabestaanden blijft liggen. Hoewel vast goed bedoeld, t’ is puur mijn eigen perceptie, maar wat kunnen sommige mensen zelfs dan nog overdadig bezig zijn met zichzelf!
Tegelijk; Hoe enorm troostrijk is het dan wanneer bijvoorbeeld iemand belangeloos aanbiedt om een week in je huis als gastvrouw te verblijven. Tot steun te zijn. Hoe je ook op een mooie manier ontdekt wat ware vriendschappen zijn. Ik werd er stil van.
En met dit dubbele gevoel, het verse verlies nog in mn vezels, stond ik een aantal dagen later in Budapest bij de expositie van de Titanic. Ook daar de dubbelheid; klasse-verschil, maar ook het verschil dat de een zich daadwerkelijk meer voelt dan een ander.

Ik las: De katholieke priester Thomas Byles nam op het laatst nog de biecht af en vroeg om vergeving van zonden voor meer dan 100 passagiers. Hijzelf overleefde de ramp niet.

Daar waar de een kostte wat het kostte vocht om een plek in de reddingsboot te bemachtigen, stond de ander zijn plaatsje af. “Vrouwen en kinderen eerst”. Mrs Straus weigerde echter los van haar echtgenoot in het bootje te stappen: “We have lived together for many years. Where you go, I go”.

Ondertussen speelde het orkest door tot het bittere eind. Hun laatste lied was: Nearer my God to thee

Assepoester; Wie de schoen past…

Op het moment van schrijven ben ik in Schotland.  We hebben inmiddels een lange weg afgelegd. Onder invloed van (nee, niet de drank), Nederlandstalige muziek toeren we verder. Al een keer of 33 dezelfde cd. De muziek staat aan voor de chauffeur, de bus is namelijk afgeladen met doven en slechthorenden en twee gebarentolken. Terwijl we vanuit een whiskey-stokerij de highlands intrekken zet de sprookejsachtige omgeving me aan het denken.

Schotland blijkt spannend en avontuurlijk. Een wonderland met veel mystieke plaatsen. Afgelegen, ruig en stil, fascinerend en inspirerend. Het is niet voor niks dat Harry Potter juist hier is bedacht en beschreven. Schotland is een wonderland, betoverend mooi alsof je je in een sprookje begeeft.

Ik ben dol op sprookjes, maar vind soms ook dat we met teveel sprookjes zijn opgevoed. Sprookjes waarin mensen lang en gelukkig leven. We voeden onze kleine kinderen op met dit soort fabeltjes, en met de moraal mogen ze hun hele leven worstelen. Ieder sprookje gaat over hoe het kwade wordt gestraft, en hoe de deugd wordt beloond. Hoe liefde met een huwelijk wordt bekroond. Klaar.  Sprookjes, het zijn net dromen. Keer op keer naverteld. Maar dromen zijn zo vaak bedrog, ze blijken maar zelden uit te komen. Robert Long bezong het al: “jouw sprookje heet je gezinnetje, of carrière. Maar alle sprookjes eindigen bij voorkeur, daar waar jij denkt dat het jouwe juist begint. En elke generatie staart zich blind, op het geluk dat achter de eigen voordeur open bloeien zal”. Wie de schoen past, trekke hem aan….

Vanavond, zaterdagavond, is er in De Nieuwe Doelen in Gorinchem een voorstelling over Assepoester. Ik had er graag van meegenoten, maar moet t nu helaas doen met (voor de 34 ste keer) dezelfde weemoedige stem uit de luidsprekers van de bus. Ik wou dat zij, in plaats van Assepoester, haar muiltje kon houden.

Ponderosa

In de Amerikaanse staat New Mexico ligt een plaats, de Ponderosa. In de Alblasserwaard hebben we een gelijknamig cafe-restaurant met een enorme staat van dienst. De Ponderosa is terug van weggeweest. En hoe!

Het partycentrum in Hoornaar is als sinds mensenheugenis een begrip in de weide omgeving. Hoor, -naar men zegt leerden duizenden elkaar daar kennen, honderden relaties bloeiden op, en tientallen huwelijken werden naar aanleiding daarvan gesloten. Er zouden zelfs kindjes zijn verwekt. Was het niet t bier (op de grond) waardoor je er bleef plakken, dan waren het de hormonen van een puberliefde. In de late avonduurtjes beleefden sommigen een avontuurtje in de struiken achter de Rabobank. Ik wed dat meerderen zich bij het lezen van deze zin zich herkend of betrapt voelen.

Maar goed; anno nu is de Ponda het kindje van Willeke en haar moeder Netty. Zij hoorden hoe de Ponderosa vorig jaar failliet bleek te zijn verklaard. Weg restaurant. Willeke echter bleek letterlijk een echte bar- keeper. Met vereende krachten waagden zij en haar familie een gokje. Hoe zullen we t doen? Zus of Zo? Ze verkochten hun snackbar in Schelluinen (waar menigeen zich nog steeds Thuys voelt), en stortten zich op dit avontuur. Het bleek wederom een mega klus te zijn, zeker ook met de geldende horeca-wetten rondom eten en hygiëne. Die wetten lijken tegenwoordig zelf ook besmettelijk te zijn.

Ik nam in elk geval mn petje ervoor af. Die ligt daar dus nog ergens. Ik hield al van onze plaatselijke restaurantjes; zoals t Centrum in Schelluinen en De Giesser Wildeman in Noordeloos. Maar nu heeft ook Hoornaar er eentje bij. Restaurants waar de verhalen van de ober net zo mooi zijn als het eten zelf. De goed gevulde terrasjes, borden, glazen en buiken zijn nú stille getuigen tussen de geroemde struiken.

We klommen weer op de fiets, en reden de wandelvierdaagse tegemoet. Ongelogen, nog geen vijf minuten verder, schalde het door de straten: Wat ruist daar in het struiuiuiuiuikgewas….

Perrongeluk

De eerste paperclip, een eenvoudig gebogen metalen draadje, werd in 1867 gepatenteerd.  Zestig jaar daarvoor was echter de eerste stoomlocomotief al uitgevonden! Ongelooflijk! In 1885 werd de spoorlijn Gorinchem-Dordrecht geopend, waar anno nu 7500 reizigers dagelijks dankbaar gebruik van maken.

De treinen van Arriva rijden hier niet alleen op rails, maar ook nog op tijd! Ik mis alleen nog een perron in Schelluinen. Die blijkt in de aanbesteding spoorloos verdwenen. Terwijl bijvoorbeeld Hardinxveld inmiddels drie stations heeft?! Als je met de trein naar Dordrecht wilt, moet je vanuit Schelluinen eerst naar Gorinchem rijden, over Keulen naar Dordt dus. In dezelfde tijd ben ik met de auto al bijna op plaats van bestemming! Inwoners van Schelluinen, maar ook uit de omliggende dorpen, willen alhier een station. Zeker met het oog op de toekomstplannen van de gemeente. Een expres-Oriënterend telefoontje met Arriva leerde me dat we met een handtekeningenactie, inschakelen van politieke partijen en aankloppen bij de gemeente op het juiste spoor zouden zijn. Ik ben benieuwd hoe jij hierover denkt!?

Vorige week gingen we naar het spoorwegmuseum. Denderend! Vertrouwd en toch vernieuwd werd onderweg meermalen ons kaartje geknipt, eh… gescand. Ik wil geen dwarsligger zijn, maar ik begreep (en begrijp) werkelijk niets van de uitleg bij de balie, hoe ik onze kinderen mee kan laten reizen op mijn ov-chipkaart. De conductrice in de trein was echter uiterst behulpzaam; haar service was eerste-klas. Haar coupe was blond, met blauwe lokken in dezelfde kleur als haar sjaal.

Ik vertelde de kinderen dat de conducteur vroeger ook omriep welk station we naderden, maar dat dat inmiddels een gepasseerd station is. Tegenwoordig hoor je een bandje, maar in gedachten hoor ik nog de conducteur die jaren geleden op het traject Gorinchem en Geldermalsen omriep:

“Dag mevrouw, dag meneer,
Dit is de eindbestemming helaas alweer,
Denkt u op het einde van deze rit,
Om uw persoonlijke bezit.
Dag mevrouw, dag meneer,
Tot de volgende keer maar weer.”

Eind.Punt.

Vrede, vrijheid en verantwoordelijkheid

We vierden gisteren de vrijheid.

Streekgenoot Jan Snor, schuilnaam van Maarten Willem Schakel, sloot zich aan bij een verzetsgroep in de Alblasserwaard. Jan bracht de illegale krant Vrij Nederland rond en hielp joden onder te duiken. Een paar uur voor de executie bevrijdden leden van zijn verzetsgroep Schakel uit het politiebureau.

Esther van Vriesland uit Gorinchem was joods en werd opgejaagd door de Duitsers. Esther schreef in haar dagboek over het dagelijks leven van een kind in oorlogstijd, met alle hoop en wanhoop over school, vriendschappen, ouders en verliefdheden. Maar ook over de gele ster en de vernietiging van joden. Ook Esther ontkwam er niet aan. Op 26 september 1942 werden zij en haar familieleden weggevoerd; via Westerbork naar het vernietigingskamp Auschwitz…

Esther schreef op 6 september 1942 haar laatste zin in haar dagboek: ‘Laat me toch in ‘t volgende schrift over de vrede schrijven!’.

 

Welke verhalen kent u? Verhalen over vrede en vrijheid moeten we blijven(d) vertellen. Het thema blijft actueel. Opdat we nooit vergeten.

Vrijheid heeft allerlei lagen en dimensies. Vrij zijn versus gebondenheid. Gebondenheid in oorlog. Maar ook in groepsdruk, verslaving, verwachtingen en in (de belemmering van) eigenheid door traditie, groepsdruk, geloof en/of cultuur.

Zo boeide me het programma ‘Dat wordt oorlog’ van BNN. De kandidaten denken dat ze meedoen aan een realityserie, maar doen in werkelijkheid mee aan een sociaal experiment. Het werd dusdanig heftig dat het programma en het experiment vervroegd moest stoppen. Normale mensen, zoals u en ik, zijn klaarblijkelijk in staat om oorlog te voeren. Eng.

Eng, ook omdat we in een gekke tijd leven. Vol verdeeldheid. In het programma van BNN zie ik hoe mensen opgefokt raken en in staat zijn tot strijd en een drang om (met de groep) te willen ‘winnen’ / overleven. Het heeft alles te maken met overtuigingen, frustraties en wel of niet eerlijk naar jezelf en de ander kunnen (durven) kijken.

 

Allerlei gedachten vechten om voorrang met elkaar; oorlog in mijn hoofd. Vrij zijn en vooral vrij laten is dús een kunst. Versta jij hem?

In de ban van de ring

Fantastisch! Het is vandaag de Dag van het Fantastische boek. Fantastisch in de letterlijke zin van het woord; ze gaan over fantasie-werelden. Tolkien, Rowling; ongetwijfeld heel goede schrijvers maar niet voor mij. Veel bezoekers van de Gorinchemse boekenbeurs vandaag zullen daar anders over denken.
Steeds meer mensen willen tegenwoordig middels boeken en films even ontsnappen aan de werkelijkheid. Even Nergens aan denken. ‘Ergens anders’ of zelfs ‘iemand anders’ zijn…
Blijkbaar is de werkelijkheid ons soms teveel. Het is vandaag eveneens de Dag van de Filosofie. Overal en Nergens wordt daar aandacht aan besteed.
Ik heb in mijn therapeuten-opleiding genoten van de filosofie-lessen. Voor mij was filosofie een soort demaskering van hoe de werkelijkheid in elkaar zit. M’n sterkste overtuigingen werden daarin op de proef gesteld. Maar zoals Socrates al bewees: we weten het vaak niet. Relativering is een heel groot goed, zoals keer op keer wordt bewezen. Rondom Trump, BZV, over de trouwring van Tan. We speculeren er ‘overal’ op los. We denken ‘ergens’ recht op de waarheid te hebben. Recht?!
Filosofie levert weinig op, maar het leert respectvol andermans stellingname in twijfel te trekken. Zonder je eigen standpunt als enige waarheid naar voren te schuiven! Relativerend en pacificerend.

Ik sprak met mijn kinderen over hun ringetjes. We doen ze even af en stoppen ze in een houten kistje. Waar zijn de ringen nu? ‘Weg’… ‘Ergens…’
‘En waar is ergens dan? Overal?
‘Nee; In het kistje’
‘Oké, dus Ergens betekent in dit kleine houten kistje’.
‘En weet je waar jullie vriendinnetje Joyce vandaag is?’
Ze weten het niet. Ze zien haar maandag weer. Maar kan Overal zijn maar ze is vast Ergens.
‘Ergens?? Dan zit ze in dit kistje?! Want net zeiden we dat Ergens in dit kistje was! We kijken of Joyce met de ringetjes in het kistje zit.

Mijn goocheltruc werkt nog steeds- het kistje blijkt leeg. Nu zijn Joyce en de ringetjes ineens Nergens. Nergens? Waar is dat dan?
Onze jongste blijkt een ware filosoof: ‘Nergens is als je alle plekken geprobeerd hebt en die zijn het allemaal niet.’

Passie

Passie is iets wat je niet los kunt laten en wat steeds terugkeert in je leven. Of het nu dansen, schrijven, mensen helpen, je eigen praktijk beginnen of piano spelen is. Je wordt er gelukkig van als je het doet en het geeft je een gevoel van betekenis.

Het is nog vroeg als ik met onze harige huisvriend de polder in wandel. Met stevige pas zie ik in het voorbijgaan hoe de familie Blokhuis ‘Kweetal’ uit de grond heeft gestampt. De Alblasserwaard is een multifunctionele ruimte, camping, kinderboerderij en -opvang rijker. Daarbij; Blauwe vlaggetjes getuigen van een pasgeboren zoon. Das pas passie!

Even verderop word ik er bij een boerderij aan herinnerd dat Jezus Leeft.

Vanavond ga ik met Jon naar de Mattheus Passion. Ik ken Jon en haar man Jeroen vanuit hun Bed en Breakfast in Hilversum. De prachtigste gesprekken over (on)geloof, hartstocht en alles wat het leven biedt bespraken we gepassioneerd aan de keukentafel, alwaar onze byzondere vriendschap werd geboren. Velen van u zullen zich hen nog wel herinneren, van het programma Italiaanse Droom. Jon en Jeroen zijn oprecht (en) een en al passie.

De betoverende melodieën van de Mattheus Passion ontluiken zich in mijn hoofd. Ik hoop intens dat de NPO ook dit jaar weer de film Erbarme Dich uitzendt:  Een groep daklozen wordt in een voormalige kerk uitgenodigd om de repetities van de Matthäus Passion bij te wonen. Een ieder ervaart er het lijdensverhaal vanuit hun eigen levensgeschiedenis. Dirigent Leusink vertelt zijn dramatische persoonlijke verhaal. Hij leeft voor de Matthäus Passion, maar het muziekstuk zorgde ook voor een pijnlijke breuk met zijn gereformeerde vader. Geleidelijk blijkt dat de Matthäus Passion een beslissende rol heeft gespeeld in de verhoudingen tussen mannen en vrouwen, geliefden, vaders, moeders, dochters en zonen.

Allerlei verhalen passeren mijn gedachten. Elk verhaal zowel uniek als invoelbaar; uiteindelijk kent iedereen een vorm van lijden, verlies en liefde. Het lijdensverhaal van de Matthäus Passion is daarom niet alleen tijdloos, maar ook vertrouwd: ondanks onze verschillen delen we het geheim van het leven.

Load More