algemeen dagblad

Televisie

Een visie op (Tele-)visie

Er zijn televisieprogramma’s die goed scoren. Zij behalen forse kijkcijfers waar vooral de makers blij mee zijn. Gefeliciteerd (oa) Expeditie Robinson, Wie is de Mol, Heel Holland Bakt en Temptation Island. Maar…. Opvallend veel programma’s die goed scoren, hebben tegenwoordig van die ‘na-praat programma’s. Daarin kijken we terug op de uitzending en die gaan we dan eindeloos analyseren. Het liefst met bodemloze bronnen als surrogaat-experts). Hadden we vroeger spraakmakende talk-shows (die ik graag had willen tolken), tegenwoordig hebben we vooral Mol-talk, Temptation-Talk, Eilandpraat, en Smaakt naar meer. En dat laat ik het (eindeloze) voor- en na- en nog eens nabeschouwen bij sport maar voor wat het is.

Analyseren en napraten tot je erbij neervalt. Visie op visie op televisie. Ik vind deze vorm van uitmelken van succesvolle programma’s niet nodig. Alles voor de kijkcijfers, dát irriteert me. Straks komt er een ‘Luizenmoeder-na praat’. Luizen-geleuter. Met de openingstune van ‘Hallo allemaal …’, serieuze discussies over of Winterklaas toekomst heeft in Nederland of niet? Napraten met juffen uit het land? Een heuse Juf Ank look-a-like contest. Wie is de juf Ank van jullie school? Hoe ziet ouderparticipatie er op onze school uit? Traktatie-beleid? Wat vinden wij niet raar maar vooral heeeel byzonderrr? En dan natuurlijk weer oude- BN-ers uit t stof halen die dan spontaan hun mening alszijnde verbale diaree mogen uiten…. blehhh

Mijn visie: Zet de TV dan uit en praat na met de mensen om je heen of binnen je bereik zou ik denken. Oke, twitter t desnoods nog effe van je af.
Natuurlijk is het leuk als je op het werk een Wie is de Mol competitie hebt lopen. Dat is gezonde Mol talk wat mij betreft. Maar alsjeblieft geen tv over tv, maar de focus terug naar het dagelijks leven. Beide beentjes weer op de vloer, en hup de straat op. En dan? Heel Schelluinen Bakt, ik zie t wel zitten! De Rijdende Melkboer; Nol-talk…. Van der Stelt ipv Soof! Alleen ‘Adam zoekt Eva aan de Schelluinse Vliet’; nee… dat denk ik nog even niet….

Liefdesverklaring

Iedere tweede zondag in februari is het de dag van het huwelijk. Als tolk, maar zeker ook als kersvers trouwambtenaar moet ik daar iets over schrijven.  Hoe mooi is het als men elkaar de liefde verklaart, en daar getuige van te zijn. Toen ik vorige week bij Karin Bloemen het lied ‘Je t’aime’ (geschreven door Koen van Dijk) moest vertalen, zocht ik ter voorbereiding naar alternatieve uitspraken om iemand de liefde te verklaren.

“Ik hou van jou” blijft oprecht een prachtige liefdesverklaring. Al heeft t qua klanken best veel ou- of auw; In andere talen klinkt ‘t zoveel mooier. Maar goed, ik was op zoek naar alternatieven, niet naar nóg meer synoniemen in andere talen. Ik las ergens: “Wat kun je dat goed”, “Je bent mooi” of “Je maakt me blij”. Al deze zinnen klinken zo onschuldig, maar betekenen heel wat. Tegelijk dekken ze stuk voor stuk een andere oprechte lading. Toegegeven, een zin als “Ik ben trots op je” vind ik prachtig. Respect en waardering zijn erg belangrijk, binnen elke relatie.  “Ik vind het leuk dat je…” vind ik ook een mooie zin, maar smaakt toch naar Facebook. Een lieve, luchtige manier om te laten blijken dat je het naar je zin hebt met iemand.

Sóms zijn de woorden ‘ik hou van jou’ gewoon alles-dekkend, en soms zijn ze niet genoeg. Dekken ze de lading niet (meer) van wat je echt wilt zeggen of horen. Soms komen ze te vroeg, of zijn we er juist aan gewend geraakt, verwend misschien? Hebben we het zo vaak gezegd om op die manier duidelijk te maken dat het écht, ja maar dan echt écht zo is?

En toen…  kwam ik op internet een show tegen van Ronald Goedemondt. Hij kwam met een alternatief, of aanvulling. Ook een zinnetje van vier woorden, die hij zelf het liefste hoort bijvoorbeeld als hij bang, verdrietig of ziek is. Deze vier woorden luiden ‘ik blijf bij je’. Het raakte me diep.

Wat vind jij de mooiste woorden die iemand tegen je kan zeggen?

verliefd verloofd getrouwd

Tot over je oren

Deze week kreeg ik verschillende aanvragen om trouwambtenaar te zijn. Wat een eer! Hoe heerlijk is het om te zien als mensen tot over hun oren verliefd zijn. Byzonder mooi als mensen vervolgens hun handen ineen slaan en samen het leven (en alle bijbehorende zaken) willen delen.

Trouwen is altijd al heel belangrijk geweest in het leven. De originele reden achter het huwelijk is monogamie. Alhoewel de motieven om te trouwen in de loop der tijd wel veranderden: Het huwelijk heeft zijn oorsprong in de prehistorie. Als een man een vrouw van een andere stam wilde, dan kaapte hij haar, desnoods met geweld. De hulp van een vriend of een goede krijger werd ingeroepen alszijnde ‘de beste man’, wat we nu ‘getuige’ noemen.

In de Middeleeuwen werden de eerste echte huwelijken voltrokken, echter wel gearrangeerd. Ouders bepaalden met wie je trouwde. Hierbij speelden voornamelijk economische belangen. Er werd getrouwd om bezit zoals erfenissen of grond. Ook de stand, waar je woonde, en de godsdienst die je aanstaande had speelden een belangrijke rol. Heel romantisch,…not!
Pas in de 18e eeuw begon de liefde een steeds grotere rol te spelen. De persoonlijke partnerkeuze werd een sociaal ideaal en mensen werden steeds vaker aangemoedigd te trouwen uit liefde. De trouwdag zoals we die nu kennen berust op een vrijwillige keuze en is veelal een dag vol romantiek en liefde voor elkaar. ‘Echtgenoten’ is dus niet de verleden tijd van echt genieten!

Ik genoot deze week van het vertalen van de show “Volle Bloei” van Karin Bloemen. Wanneer ben je in de volle bloei van je leven? Als je jong bent? Of juist wanneer je in de herfst van je leven bent? Ik denk dat het voor alle seizoenen geldt.

In onze tuin kondigen de eerste tekenen van de lente zich nu al aan. Sneeuwklokjes en krokussen zoeken de zon. Nog even en het is zelfs alweer Valentijnsdag. Ik zou zeggen; versla de concurrentie en verklaar je liefde nu!

Perspectief

Vandaag, 28 januari, werd in 1917 de derde Elfstedentocht gereden. Grote namen die bij de tweede Elfstedentocht al hoge ogen gooiden, waren er ook nu weer bij: Coen de Koning, Gerlof van der Leij, Jan Ferwerda, Sjoerd Swierstra en anderen.

Nu, 101 jaar later, werd deze week bijvoorbeeld de zachtste 24 januari ooit gemeten. Wat een enorm verschil met toen! Niet eerder sinds het begin van de metingen in 1901 was het op deze dag zo warm. Had men destijds aan de rijders gevraagd hoe de wereld eruit zou zien over honderd jaar; dan denk ik niet dan ze dit hadden genoemd. Wat is er ongelooflijk veel veranderd in een eeuw tijd! Werkelijk op alle gebied heeft de tijd (letterlijk en figuurlijk) niet stilgestaan.

Hoe denkt u dat de wereld eruit zal zien over een eeuw?  In deze tijd vliegen toekomstvoorspellingen ons via de media om de oren. Over voetbal, over showbizz-relaties, de olieprijs enzovoorts. Zijn we verslaafd geraakt aan grip en voorspellingen? Maar zelfs mensen die van voorspellingen hun beroep hebben gemaakt blijken er bedroevend slecht in. Voor een paar euro kun je met een telefoontje via de landelijke televisie door deze wijze dames en heren je toekomst laten ‘lezen’.  Als je echter allerlei toekomstvoorspellingen plakt op een groot dartbord, vervolgens een chimpansee een dartpijltje geeft, is de kans even groot dat hij even goede ‘voorspellingen’ doet.  En eh…dan moet je die chimpansee nog wel eerst effetjes leren darten.

Blijkbaar hebben mensen er een hekel aan dat we niet weten hoe de toekomst eruit ziet. We kunnen slecht tegen onzekerheid. We denken alles te willen weten, tot we het weten. Zo was ik deze week in Hoogeveen. Mijn trouwe reismaat (van collega tot vriendin) kreeg bijvoorbeeld deze week haar uitslag. Ik was erbij toen de arts het vonnis uitsprak; alvleesklierkanker met uitzaaiingen in de lever. Ik vroeg me af of we wel hadden willen weten wat het toekomstperspectief is. Soms is het beter niet te weten wat je toch niet wist.

Snoek-duik

Ik voel me in ons dorpje als een vis in het water. Woon je in een stad soms als haringen in een ton, hier heb je nog een beetje de ruimte. Maar hoe klein het aantal inwoners ook is, ik ken er meer niet dan wel. Velen kennen elkaar bijvoorbeeld van school vroeger. Mijn schooltje stond echter in de Bliekenstad, qua vriendjes in t dorp viste ik daardoor wat achter t net.

Daar waar iedereen mij kent van tv, of als ‘die nieuwe trouwambtenaar’, ken ik de meesten alhier via onze kids of via de hond. Zo ken ik wat “baasjes van” en “ouders van”. En de ouders die ik niet op t schoolplein spreek, kom ik dan wel weer via een of andere groeps-app tegen. Tegenwoordig heb ik geloof ik meer contact met whatsappers dan met bijvoorbeeld mn buren…

Hoewel, van een van mn buurtjes krijg ik regelmatig een appje na aanleiding van de columns. Kortgeleden appte ze ter aanvulling: zien we je nog op de nieuwjaarsbijeenkomst? Ik had er inmiddels vier verschillende in mijn agenda staan, maar bij geen van deze bijeenkomsten had ik deze buuf verwacht. Maar wat bleek; buurvrouw Snoek ‘van verderop’ had een visje uitgegooid en via haar kerstkaart (geen app!) de gehele straat uitgenodigd voor een nieuwjaarsfuif. Beet!

Het was als een soort nieuwjaarsduik; een Snoek-duik !)
Inmiddels zijn er namelijk al aardig wat nieuwe gezichten in ons straatje bijgekomen. Aangevuld met de vertrouwde dino’s. Helemaal van nu, én aanwezig. Geenzins oud in doen en laten, maar ze woonden er al nog voordat ik bestond. Inspirerend hoe juist zij alle nieuwkomers welkom laten voelen en met elkaar verbinden met verhalen van toen.

Jammer dat ik bijtijds het fuifje moest verlaten, waardoor ik een enkeling ben misgelopen. En toch weet ik dat ze er waren. Hoe? Via de Langeweg-app. Want ook dat initiatief werd gelanceerd! Noem het bijvangst, maar handig is t wel! Zeker weten dat je op je buren terug kunt vallen, dát is pas Sociale Zekerheid.

Driekoningen

Feest der fabofielen

Vandaag is het Driekoningen. In onze regio zie je het niet of nauwelijks meer: kinderen die vandaag langs de deuren gaan. De een met een kroon op, de ander met een tulband om zn bolletje, en de derde met een zwart gemaakt gezicht.

Driekoningen, ooit een volksfeest, is in ons land zo goed als vergeten. Bijna iedereen kent het verhaal uit de bijbel, waarin de drie koningen Caspar, Balthasar en Melchior geleid door een byzondere ster bij het stalletje te Bethlehem komen. Aldaar zien ze het kindeke Jezus, en offeren hem goud, mirre en wierook. Een mooi tafereel, maar het meeste is er de loop der eeuwen bij verzonnen. Mattheüs, de énige evangelist die van de koningen vertelt, noemt niet eens hun namen, niet hun aantal, sterker nog, hij heeft het niet eens over ‘koningen’ ..   Fabuleus!

In veel Europese landen is het vandaag een feestdag. Men stopt vandaag een boontje, muntje of ring in een zogenaamde Driekoningentaart. Wie het stuk met de ‘boon’ krijgt, krijgt een kroontje op en is koning voor één dag. De koning van de dag mag bijvoorbeeld het menu bepalen.

Ik leerde deze traditie deze week pas kennen. Ik was in museum De Koperen Knop. Museum De Koperen Knop is een historisch museum in Hardinxveld-Giessendam, gevestigd in een vroeg 17-de Zeeuwse boerderij. Het toont de historie van het leven van streekbewoners in de Alblasserwaard. Aldaar kwam ik per toeval een oude museum-conservator tegen. Hij was er als toeschouwer aanwezig en herkende me van een klus bij Paleis het Loo. De man, een icoon op zijn vakgebied fluisterde me toe dat hij fabofiel was. En of ik soms zin had om zaterdag effetjes langs te komen…. Ik schrok me niet goed!

Schrikken bleek niet nodig: Faba is Latijn voor bonen. De bonen die in de Driekoningentaart worden gestopt, worden door sommige bakkers vervangen door een speciaal metalen of porseleinen figuurtje. Het verzamelen van die figuurtjes heeft zelfs een naam en heet: fabofilie.

Ik wens je een fabelachtig fabofielen-feest!

Oliedommen- en oliebollentest

In Jinek verdedigde hoofdredacteur Nijenhuis de AD- oliebollentest. Hij was samen met Jordy Bakker en diens zus Bianca (eigenaren van een oliebollenkraam), te gast in de talkshow. Zij kregen in 2016 een één, terwijl hun vader met hetzelfde recept een paar jaren eerder op de tweede plek eindigde. Er werd onder meer gediscussieerd over de manier van testen en over de teksten die door recensenten worden geschreven over de bollen. “We passen die teksten aan”, zei Nijenhuis. “Dat soort teksten komt niet meer in de krant. Die zijn verzonnen door iemand die de recensies schrijft. Ze hoeven niet te kwetsen.”
Ai…Ik smulde jaarlijks meer van de test dan van de vette vierkante mezen- eh oliebollen. Toen Bakker (alleen diens naam vond ik al smakelijk) nógmaals zijn punt wilde maken, maakte Nijenhuis de opmerking: “Ik zit bijna te denken: als je bakt zoals je praat, dan verbaast het me niet zo dat je als laatste bent geëindigd.” Daarop volgde een storm van kritiek. Maar: Ik weet niet of u het ook hebt gehoord: Bakker zei vlak daarvoor “Geen hond die er naar kraait”… Het moet gezegd, hoe sympathiek de bakker ook, dit was van hem een taalkundig misbakseltje. Echter, áls je ‘fan bent’, dan zijn dit soort uitspraken wél heerlijk!

Aan het betoog van de Bakkers was inderdaad geen speld vast te knopen. Ik heb me bont en blauw geërgerd; maar zij stonden inderdaad voor Jan met de korte L. Wel zullen ze er goede PR aan hebben overgehouden, dat kun je op je klompen natellen. Kijk, ik wil niemand doodslaan met een blije mus, maar het escaleerde volledig uit de hand bij Jinek. Jinek, die zeker geen blond dompje is, weet hoe ze een gesprek in goede banen moet lijden. Ik ken haar nog uit de tijd bij de NOS. Niet dat we bij elkaar over de deur kwamen, maar gewilligheid kent geen tijd. Tsja; wie niet waagt –blijft maagd.

Hartelijk gediskwalificeerd.

Fleece Navidad

Foute kersttrui; Fleece Navidad

“Gaan Jozef en Maria zo mee, of wilt u ze in een tasje?” Ik scoorde in Sliedrecht nog net een kerststalletje voor ik Schelluinen weer binnen sjeesde. Aldaar sprak Veldhuizen tijdens het plaatselijke kerstconcert. Een man van deze tijd, duidelijk op de hoogte van het nieuws uit déze krant. Nounou, zei mijn buurvrouw te hard na het slotakkoord. Eerder sprak ze al haar verbazing uit: Niet in toga? Klopt; deze dominee sprak ieder letterlijk en figuurlijk aan, verbond 2000 jaar verleden met het heden. Dit alles nietsverhullend qua boodschap, zelf verhuld in een goedzittend maatpak met roze stropdas. <- Zo kan het ook -> Goedzittende strakke pakken en glitterjurken maken bij velen plaats voor een trui met een vette knipoog. De foute kersttrui als perfecte tegenhanger op de traditionele kerstkleding. Hoe fouter hoe beter. Met dit jaar als populaire nieuwkomer: letterlijk flitsende verlichting in je trui.

 

Maar waarom willen we zo graag massaal paraderen in een foute, gebreide sweater? Mogelijk om de volgende redenen:

-Nostalgie; Zo’n warme trui doet ons misschien wel denken aan de warme kerstdagen uit onze kindertijd.

-Net als in de film. De trui roept associaties op met hilarische scènes uit feelgoodmovies zoals Bridget Jones’s diary. Gevoel voor humor is sowieso misschien wel dé manier om deze dagen met (soms wel 4 paar schoon-)ouders door te komen.

– Cocoonen; Door de hectiek van de wereld van nu is er steeds meer behoefte aan gezelligheid. Samen genieten van spelletjes, samenzijn, sfeer en smikkelen. Haha, ben je nu pas net begonnen aan je goede voornemens, hoor je de kerstklokjes al weer klingelen. Volgens mij maakt zo’n trui dan vooral dat je je vrolijk vol kunt vr.. eh eten zonder dat je uit je pakkie knapt. Ideaal toch?!

Ik moet er een eind aan breien: Kerst-mis, daar is niks mis mee! En die trui? Och, des te fouter des te gaver het totaalplaatje. Zolang we onszelf maar niet te serieus nemen.

Synchroniciteit

Hij, doof, was nog maar nauwelijks de puberteit doorlopen toen ik hem tegen kwam. Ik kende niet veel meer dan drie gebaren, maar we werden op elkaars pad gebracht. Met handen en voeten probeerde ik contact te maken. De eerste stap was gezet. De eerste stap in een voor mij nieuwe wereld. De klik was er, maar elkaars taal moesten we nog leren spreken. Zijn ouders droegen daar hun steentje aan bij. Ik leerde de bouwstenen, en uiteindelijk volgde ik op zijn initiatie de tolkopleiding in gebarentaal. Een mooi vervolg op mijn opleiding tot therapeut en coach. “De beste taal is immers de taal die begrepen wordt”.

Nadat ik de tolkopleiding had afgerond, mocht ik voor hem aan de bak op zijn bouwkunde opleiding. Van het MBO naar het HBO. Och, de allereerste les ging het al mis, toen men het over ‘bestek’ had. Zoveel lol, zo ongekend veel geleerd. Meer dan een opleiding kan aanbieden. Zo kreeg ik ook mee hoe sommige horende docenten aanvankelijk niet om de doofheid heen konden denken. Dat ‘stukje’ kon nog wel eens zwaarder worden dan de vele examens. Maar waar een aantal waarschijnlijk geen rekening mee had gehouden was dat de Jongen zijn hele leven al getraind was om met tegenwind om te gaan. Het bracht hem verder dan wie ook.

Het beroep tolk bracht mij ook ver, waaronder bij het HL Institute of the Deaf in Jordanië. Ik leerde meer dan een taal die bruggen tussen doven, horenden, moslims en christenen slaat. Aldaar bleken zij op zoek naar een geschikte, visueel sterke en creatieve bouwkundige. Ik legde de contacten, drie keer raden wie er aldaar kwam afstuderen. Tijdens de afstudeerpresentatie in Nederland, terwijl in Jordanië de eerste paal geslagen werd, hield ik het nauwelijks droog.

Vorige week tolkte ik op de Dutch Architect Awards. Ik werd er uitgenodigd door Hoencamp Engineering. De Jongen is inmiddels een Man met een eigen goedlopende onderneming. Die als geen ander begrijpt dat een goede architect(uur) een taal spreekt zonder woorden.

Kerstdorpje

☹ + ♫ = ☺

 

Zondag 10 december is het de dag van het koor. Mijn achterbuurvrouw Inge is al aan het zinge. Het zingt en swingt de pan uit.  Maar dat doet het eigenlijk het hele jaar al. Stiekem hopen we op de dag dat we ontdekt worden; maar dat we de Toppers overtreffen staat ronduit vast.
Een koor dat bijna de Toppers overtreft, is regio-koor Nieuw Leven. Het bestaat uit leden vanuit de gehele omgeving, van Sliedrecht tot Ameide en Tienhoven. Jaarlijks houden zij een kerstconcert in Schelluinen, dat dan plotseling wordt omgetoverd als een heus kerstdorpje. En jaarlijks zit de kerk dan ook bom en bom-vol. Een woord dat in deze tijd misschien wat angst inboezemt…

Het vredige koor is zo’n 50 man sterk; en overduidelijk is dat men niet alleen van de muziek maar ook van elkaars gezelschap geniet. Is het geen lust voor het oor, dan tenminste voor het oog.  Je wordt er hoe dan ook blij van. Zo nostalgisch, als een soort Dokter Tinus, of Noordelose plattelandsdokter, maar dan live!

Elke maandagavond oefent Nieuw Leven met een grote schare kinderstemmetjes van OBS Het Tweespan voor het jaarlijkse kerstconcert. Het moet gezegd, juffrouw Janny (nee, niet die van Jiskefet) heeft er op een byzonder leuke manier de wind onder. De manier waarop zij kinderen, dorp en kerk betrekt, is ronduit verbindend. Daar kan nog menig predikant of imam een puntje aan zuigen.
Een ander koor dat voor velen wellicht nog niet bekend is, is het Gebarenkoor. In Dordrecht en omgeving is Nelly Faber de Sjaak Kazen. Het is zeker ook voor horenden indrukwekkend om te zien hoe harmonieus gebaren op muziek worden gezet. Je ziet wat je hoort, hoe allen tesamen komen, en de nacht stil wordt.

Oorverdovend stil zal het ook zijn in de evenementenhal in Gorinchem. Ik had me verheugd op Nederlands grootste indoor- kerstmarkt, maar deze blijkt op het laatst te zijn afgelast. Nou ja, er zal de komende dagen op vele plaatsen nostalgie, sfeer, animatie, eten en entertainment zijn. Een ding begrijp ik niet, waarom de kerstman dan steeds roept: Ho! Ho! Ho!

Load More