column

Niks

Mijn vakantie zit erop. Bij jou? Voor ik er erg in had was ik alweer bezig met wasjes, planning, opdrachten en boekhouding.

Vakantie doet een mens over het algemeen goed. Mij zeker ook. Tijdens de ruststand deed ik, al mijmerende, ontdekkingen. Niet wetenschappelijk onderzocht. Psychologie van de koude grond. Ik deel ze graag; doe er gerust je voordeel mee.

Het zandkasteel hoeft niet mooi te zijn

Het proces van het samen (met je/een kind) maken is het mooiste. In de weer met een emmertje water en een schepje. Zoeken naar de versieringen. Het overleg. Alle tijd. Geen mobiel. Samen creëren en fantaseren. Tijdloos. Complimenteren, lachen en zwoegen. Kwaliteit. En dan is het eigenlijk niet zo erg als de zee zelfverzekerd het kasteel zich toe-eigent.

Tel je zegeningen i.p.v. je calorieën

Menig tijdschrift en magazine zoomt in op de nieuwste gezondheidstrends. Er is meer overgewicht dan ooit. Er wordt ook bewuster gegeten dan ooit. Er zijn veel keuzes te maken. Kijk je naar een afgetraind lijf, of vergelijk je jezelf met iemand met een maatje meer? Natuurlijk, iedereen heeft wel een beetje een idee wat gezonde keuzes zijn (en welke niet). Geen stress. Stress maakt namelijk dik.

Tel dus je zegeningen, maak soms goede en soms vooral ook foute (eet)keuzes. Met mate(n).

Niets doen is moeilijk én erg nodig

We leven toe naar vakantie. Op zoek naar vrijheid, ruimte en geluk. Rust. niets doen. We zijn druk met op vakantie gaan en vooral om ontspanning te pakken. Ik ben niet goed in niets doen Ik lag wakker van de plotselinge ontspanning! Ook deze vakantie weer werd ik ziek… Eigen schuld? Ik besluit dit serieus te nemen; niet meer alleen maar tijdens mijn vakantie ‘niets’ doen. Niksen is ook een werkwoord! Het is volgens mij sowieso nodig om af en toe pas op de plaats te maken, dat was ik even in de haast vergeten… . Juiste in drukke, stressvolle tijden. Dat neem ik me dus na deze vakantie vooral voor om op te pakken: Niks.

Weer records

We praten weer over het weer. Het is altijd al een geliefd onderwerp van gesprek. Deze maand is het extra raak. En ja hoor, weer klagen we over het weer. En weer over records: Nieuwe weerrecords vallen met bakken uit de hemel. Het kan vriezen en het kan dooien, maar afgelopen juli was vooral droog en warm. Het blijkt zelfs te warm te zijn voor zonnepanelen! Volgens energie-expert Polfliet functioneren zonnepanelen het liefst bij 25 graden Celcius. Wordt het warmer, dan loopt de energiewinst terug. Oei… Onlangs horde ik dat zelfs buienradar failliet dreigt te raken!

Nog nooit sinds de eerste meting in 1906 viel er zo weinig regen als afgelopen maand. Het is zelfs minder dan de helft van het vorig recordjaar. Daarbij; Met ruim 330 zonuren in juli was het de zonnigste juli sinds 1904. En augustus gaat vooralsnog droog verder.

Als kind was ik jaloers op klasgenoten die met het vliegtuig naar warme oorden vertrokken. Nu is het dicht bij huis: gegarandeerde hitte en droogte. Tijdens onze vakantie op de Veluwe ontstond er een spontane regendans als er iets van dreiging in de lucht ontstond. Met elkaar worden we toch stilgezet bij onze watercultuur.
Vooral ook hoe makkelijk we eigenlijk met water omspringen. Een douche, een badje opzetten, sproeien, de auto wassen, een wasje draaien, nog een keer extra doortrekken. Deze periode maakt me bewust van deze verspilling. Een lesje nederigheid of dankbaarheid vanuit de weergoden. De oogst, de dorheid in de natuur, dieren die in de knel komen. Het komt allemaal kwetsbaar over en ik realiseer me weer hoe afhankelijk (en verwend) we zijn. Hoe bizar het eigenlijk is dat het water wat we door de WC wegspoelen van dezelfde kwaliteit is als ons drinkwater! Als het onbeperkt beschikbaar lijkt, dutten we met zn allen weer in. Nu er echter een tekort ontstaat slaan we een (weer)alarm!

Dat leert het mij. Water is kostbaar. Nodig. Dit weer maakt ons weer bewust. Bedankt weer.

Festival

Brakke nachten, muziek en gezelligheid. Ik ben dit jaar nog niet gevallen voor een festival. Moest er tot nu toe nog niet aan denken. Het gelal ging me tegen staan. Ik ben geloof ik niet helemaal de doelgroep. Of gaan de jaren al tellen? Tegelijk realiseer ik me, zijn er deze periode honderden festivals in alle soorten en maten. En met die maten én een hoop gezelligheid zit er misschien toch nog wel een festivalletje in deze zomer.

De nieuwste festival-trends boeien me. Géén drank en drugs op het OpenUP festival eind juli in het Limburgse Baarlo. Op Pinkpop en Lowlands rukt het alcoholvrije drankje op. Alcoholvrij is cool. En hip.
TV-kok Pierre Wind startte in 2011 samen met het Trimbos instituut het project ‘Happy Drinks’. Hij windt er geen doekjes om en pleit voor een gevarieerder aanbod in de horeca. Cocktails zonder alcohol winnen aan populariteit. Ik vind het echt een goede ontwikkeling. Als je van alcohol een alcoholist kunt worden, word je van Fanta wellicht fantastisch?!

Eerlijk is eerlijk, ik vind een drankje op z’n tijd best prima. Een mooie whisky, een frisse witte port of een koud speciaal biertje. Af en toe. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. ‘Drank maakt meer kapot dan je lief is’ was ooit de slogan. Of dit tot minder problemen heeft geleid vraag ik me sterk af. Het aanbieden van een alternatief: dáár geloof ik in. De wind van Pierre is volgens mij een frisse én een effectieve.

Nog een paar weken en de Zomerfeesten van Gorinchem zijn weer een feit. Een maandje later, op 21 en 22 september is het festival Endless Summer dé afsluiter van de zomer in deze stad. Een heuse circustent biedt plaats aan duizenden feestgangers én diverse A artiesten. Buiten de Waterpoort is de ideale locatie. Wie weet neem ik een kijkje, waag ik een dansje én ga ik kritisch op zoek naar het alcoholvrije aanbod tijdens dit festival in onze regio.

En dan, sowieso, proosten met mate(n)!

Gemekker

Ik ben een mac-fan. Mijn mobiel, tablet en laptop.. het is een en al mac. 

Dat er mensen mekkeren over de mac Donalds die binnenkort in Hardinxveld komt, kan ik niet goed begrijpen. Wat is er mis met een frietje plus ballenbad? Ga er heen, of doe dat niet. Of: koop friet en geniet bij Bon Apetit. Patries Patat voorziet daar iedereen van een big smile. Das smaakt allicht beter dan een big mac. Patricia is in staat om iedere zeikerd van een sausje vrolijkheid te voorzien. Ik smul ervan, als ik zie hoe zij haar klanten te woord staat. En blijkbaar werkt het; men stond er van de week in de rij!

Een andere rij vormde zich bij De Doetse Kom. Terwijl de goedlachse Desiree iedereen verkoeling gunde, was het geklaag om mij heen niet van de grond. Lamgeslagen hoorde ik het allemaal aan. Was het niet een overspannen moeder, dan was er wel ergens een puberende zus met een bokkepruik op. Ja het was warm. En druk. En weinig parkeerplek. Wat doe je hier dan, vroeg ik me af. Ik had ze wel een kopstootje kunnen verkopen. 

Zeuren… ik ben er namelijk zeer zwaar allergisch voor. Ik ben geen typ voor al dat gemiep. Ik krijg er een sik van. Over pijntjes, dingetjes en andere kleiniggeitjes die alleen hem/haar overkomen en die mijns inziens enorm in het water vallen als hen iets treft wat er echt toe doet. Dat gun ik ze echter niet. Ik gun al die mensen die zo bokkig zijn wel een andere kijk op het leven. Maak je niet dik! Zou lucht geven. Ook voor je omgeving.

Ik zou alle zeurpieten wel een kopstootje kunnen verkopen. Maar beter nog roep ik allen op het geklaag te kappen! Als ik gemekker wil horen, dan koop ik wel een geit! Ga alsjeblieft iets leuks doen dit weekend. Geniet! Ga zonnebaden. Trakteer jezelf of de kinderen op het ballenbad, of zwembad. Niet? In Lexmond is er vandaag een heuse bokkenkeuring. Ik hoor het wel als je er zélf in de prijzen bent gevallen!

Helden

Voetbalhelden? Afgelopen dinsdag was er ander voetbal-nieuws. Dit keer uit Thailand. ‘Het is gelukt: alle voetballertjes zijn gered uit de Thaise grot.’ Sinds 23 juni zaten ze daar vast. Het zal u niet ontgaan zijn. Helaas was het realiteit, maar het had wel iets weg van een filmscript. Een spannend verhaal; een avonturenfilm van een voetbalteam met een coach. Het idée dat dit voetballertjes van VV Schelluinen of Unitas zouden zijn…  Vanuit Nederland kon je nu, veilig op afstand, nog ‘kiezen’ of je de ontwikkelingen zou volgen.  Over de grot, met pijnlijk echte cliffhangers. Spanning en sensatie. Het verhaal duurde lang, de spanning steeg, de (media)aandacht werd groter. Het verhaal maakt een positieve ontwikkeling door; uiteindelijk toch een goede afloop: de jongens en de trainer worden gefaseerd gered. Euforie!

Er zijn nogal niet wat mensen betrokken om deze operatie tot een succes te maken. Blijkbaar met gevaar voor eigen leven. Dit zijn de mensen die naar mijn mening wél echt een lintje verdienen. Echte helden! Wat een daad!

Wie uit onze regio zou zijn leven ook werkelijk in de praktijk in de waagschaal stellen? Er is groot risico, en… uiteindelijk naast reele angst ook verlies. Een duiker overlijdt tijdens de reddingsoperatie.

Er is emotie. Er is het excuus van de voetbaltrainer richting de ouders van de jongens. Ook de kinderen zelf schreven aangrijpende brieven aan hun familie. Een jongen schrijft: ‘Het gaat goed, maar het is wat koud. Maak je geen zorgen over mij en alsjeblieft vergeet niet om mijn verjaardagsfeestje te organiseren.’ Natuurlijk raakt (mij) dat. Het is onvoorstelbaar voorstelbaar. Vreselijk om zo’n brief te krijgen als ouder. Wat zouden mijn kinderen schrijven? Stop maar.

 

Ze zijn gered. De film kan gemaakt worden.

De jongens en hun coach zouden op een ereplek bij de WK-finale moeten (mogen) zitten. Een minuut stilte voor de duiker die het niet redde. Wat mij betreft gaat de WK beker rechtstreeks naar de betrokkenen van deze reddingsoperatie. Dat zijn de echte (voetbal-) helden.

 

Zeven

Er zijn zeven dagen in een week, en zeven kleuren van de regenboog. Er zijn zeven schoonheden:

1. Donker haar en lichte ogen of andersom
2. Spleetje tussen je voortanden
3. Een moedervlekje net boven je lip
4. Kuiltjes in je wangen
5. Amandelvormige ogen
6. Sproetjes
7. Lange en gekrulde wimpers

De som van de stippen op twee tegenover elkaar liggende vlakken van een dobbelsteen is ook steeds zeven (immers: 6+1, 5+2, 4+3).
We kennen zeven werelddelen: Noord- en Zuid Amerika, Afrika, Azie, Oceanie, Antarctica en Europa. Er zijn 7 oceanen, de Noordelijke Stille Oceaan, de Zuidelijke Stille Oceaan, de Noord Atlantische Oceaan, de Zuid Atlantische Oceaan, de Indische Oceaan, de Noordelijke IJszee (Arctische Oceaan) en de Zuidelijke IJszee (Antarctische Oceaan);
Er zijn 7 basisnoten op een toonladder: cdefgab; In de klassiek oudheid waren er met het blote oog 7 objecten van het zonnestelsel zichtbaar: de Zon, de Maan, Mars, Mercurius, Jupiter, Venus en Saturnus. Er zijn 7 metalen uit de oudheid waarop onze beschaving is gebaseerd: lood, tin, koper, zilver, kwikzilver, ijzer en goud. De stad Rome is gebouwd op 7 heuvels en kende 7 koningen.

En vandaag is het 7-7: De Dag van het Sprookje; een initiatief van de Efteling. De datum, de zevende van de zevende, werd gekozen omdat het getal zeven vaak een belangrijke rol speelt in de volksverhalen: zo zijn er onder andere zeven geitjes, zeven dwergen, de zevensprong en ook de zevenmijlslaarzen.

In mijn tuin staat het bol van t zevenblad, dat ook wel tuinmansverdriet genoemd. Als het plantje eenmaal in je tuin is geland, krijg je het er namelijk bijna niet meer uit; onkruid vergaat niet! Zevenblad ziet er eigenlijk best leuk uit. Het is gewoon een plantje, maar het nadeel is dat hij zich via wortelstokken nogal hardnekkig uitbreidt en nauwelijks te stoppen is. Daarbij overwoekert hij andere tuinplanten en daar ben ik wat minder blij mee. Het zevenblad in mijn tuin is een erfenisje van de vorige buurman. Maar goed… zeven tot zeventig maal vergeef ik een ander zijn schuld…

IJdelheid der ijdelheden…

“Nederland schittert door afwezigheid”. “We zijn er niet bij” (en dat is prihima… viva hollandia). Confronterend voor de voetballiefhebber en de oranje-fan. Dit jaar geen overdosis aan oranje supermarkt-acties, oranje M&M’s, helaas ook niet de bijbehorende verbroerdering buiten op straat. Geen spontane barbeques, geen groot scherm op de Grote Markt van Gorinchem of elders. Nederland kwalificeerde zich niet.

Vandaag 30 juni beginnen de 1/8e finales.
De helft van de deelnemense WK-landen is inmiddels weer huiswaarts gekeerd. Inclusief alle ijdelheid: hun ingevlogen opzienbarende kapsels, gekleurde innovatieve schoentjes, indrukwekkende tatoeages,… allemaal zaken die de voetballers identiteit verlenen. In hun pakje zien ze er immers allemaal hetzelfde uit, hiermee kunnen ze zich nog een beetje onderscheiden.

De dames van het Nederlands vrouwenelftal besteedden aan deze uiterlijkheden minder tijd en aandacht volgens mij. Want tja… hoe meer iemand bezig is met zichzelf, hoe minder tijd resteert voor het team. Egomanie in plaats van teamgeest, las ik ooit eens in een stuk over voetbal. Buiten spel staan is ook in figuurlijk opzicht geen optie.

Zo viel de Braziliaanse aanvaller Neymar voetballend tegen in de eerste wedstrijd. En dus viel zijn nieuwe gewaagde kapsel ook tegen. Kijkers vergeleken hem afkeurend met een zwabber, een alpaca, kaketoe en zelfs met een bord pasta.

De Belg Mertens ging voor een goudgele look. De vleugelaanvaller liet een kapper uit Londen naar Rusland afreizen. Helaas heb ik niet het salaris om Haarkoning William voor mijn tolk-opdrachten in te laten vliegen. Eigenhandig pruts ik daarom wat met een potje wax, vlak voordat ik deze week op m’n opdracht verschijn. Als je haar maar goed zit! Mijn collega, wat een figuur, stift snel haar lippen en trekt haar jurkje glad.

Wanneer wij na de opdracht huiswaarts keren denk ik hardop: “Wordt ook tolken -net als voetbal- steeds meer een zaak van ijdelheid?” Mijn collega reageert met: “Superbia in het Latijn, de eerste van de zeven hoofdzonden, waaruit feitelijk alle andere zonden ontspruiten….” Oeps, denk ik…. dan mogen we wel eens in de spiegel kijken. Figuurlijk dan. Nu eens niet om te controleren of het haar wel goed zit.

Dans

Mark Twain schreef ooit eens:

Sing like no one’s listening, 

love like you’ve never been hurt, 

dance like nobody’s watching, 

and live like it’s heaven on earth.

Vandaag, 23 juni, geven de leerlingen van Balletschool Papillon hun eindpresentatie. Zoals ieder jaar beloofd dat weer een spektakel te worden, waarbij werkelijk iedereen met vrolijk gevoel de zaal verlaat. Ditmaal vind de voorstelling plaats in Sporthal De Oosterbliek in Gorinchem. Kom ook!

Musical, dans, toneel.. van alles is bij Papillon te volgen. Ik volg hen op de voet. De naam Papillon is volgens mij fantastisch gekozen. Vele kinderen, waaronder onze dochter, mochten zich onder de bezielende leiding van Birgitta Jansen ontpoppen en hun kwetsbare vleugels uitslaan. Stapje voor stapje leerden ze, werd hun fladderen vliegen. Het is dat ik me zo moeilijk kan overgeven, laat mij nog maar even cocoonen, maar door Birgitta’s professionele, gedreven benadering krijg ik oprecht zin om mee te doen! 

‘Dance is the hidden language of the soul of the body’ zei iemand ooit eens. Nou, lekker dan. Ik kan namelijk pas echt dansen als mijn hoofd leeg is. Nu zit mijn hoofd nog te vol. Niet met snot of puistjes, maar mijn hoofd zit bomvol met allerlei informatie, to-do-lists en ander gepieker. Daarbij; Ik ben me veel te bewust van mijn omgeving. En van mijn lichaam, dat juist op die momenten plotseling net zo stijf, zwaar en vormeloos aanvoelt als was het een betonplaat. 

En… -ik heb liever niet dat u dit leest- …daarbij durf ik gewoon niet zo goed. Hoor ik stemmetjes van vroeger. Breekt het zweet me uit, weet ik niet wat ik moet doen. Raak ik me veel teveel bewust van dat ik zelf deze aandacht genereer. En dat hoort niet. Wat zou ik dit graag willen overwinnen. Het lijkt me zo bevrijdend wel te kunnen dansen, zonder dat het mij kan schelen wat een ander er van denkt of vindt. Zweven! Van het idee alleen al maakt mn hart een vreugdedansje. Nu m’n voeten nog.

Maatje

Eerlijk is eerlijk, ook ik houd (ook) van een vette snack. Met het risico op een maatje meer. Maar vandaag schijnt gezond en vet met elkaar gecombineerd worden! Een oerhollands, gezond gerecht. En volgens kenners ‘lekker vet’.  Vandaag is het namelijk Vlaggetjesdag; een jaarlijks evenement waarbij de eerste verse Hollandse nieuwe haring wordt gedeeld met hen die dat niet ontzettend smerig vinden. Haring is sharing.

Ik zelf eet maar heel af en toe een harinkje, alleen als ik er écht trek in heb. Op andere momenten staat mijn ratio me in de weg, ontgaat me alle lust om toe te happen. (k)ieuw!

In Rotterdam en veel andere steden wordt de haring bijna werktuigelijk gegeten. Hier pak je de haring bij de staart, flatsjt hem vervolgens door de uitjes. Daarna laat je de haring (met een mantel van gesnipperde ui) boven je mond bungelen, om hem met dezelfde vaart richting huig te laten glijden. Happen maar. Daarna mag je in je kraag en in je shirt naar verdwaalde snippertjes ui gaan vissen.

In Amsterdam wordt de haring in hapklare stukjes gesneden. Uitjes en zuur ernaast, op een bordje. 

Volgens een maatje van me (ik ga er maar vanuit dat t waar is) heeft dit een historische achtergrond. Sowieso is er door Nederland nog steeds een regionale verschillende smaakvoorkeur te herkennen, wat eveneens een historische achtergrond heeft! 

Lange tijd kwam de haring via Vlaardingen aan wal. De vishandelaar moest het zonder diepvriezer stellen, waardoor er veel zouter werd gekaakt. De gezouten maatjes werden in een houten vat bewaard. Om het vele zout en daardoor de tranigheid van de haring te verhullen, werd de vis met een gesnipperd uitje gegeten. 

Via trekschuiten, en via paard en wagen werd de vis naar het achterland vervoerd; een tijdrovende klus. Vette malse haringen, de lekkerste, bederven sneller dan de schrale, hardere soortgenoten. De vette waren voor het nabijgelegen Rotterdam, de schrale spullen gingen naar Amsterdam. Deze haring was meer gezouten, om bederf tegen te gaan. Vandaar dat Amsterdammers ‘een stukje zuur’ bij hun gesneden harinkje eten. Een pikketanissie hielp en helpt wellicht nog steeds om de laatste vieze smaakjes weg te spoelen. Drink met mate(n) zou ik zeggen. 

Haring is sharing.

Verhit

Het is nog geen zomer, dat lijkt het wel. Ons klimaat verandert doordat de temperatuur op aarde stijgt. Oorzaak daarvan is dat er steeds meer broeikasgassen zoals CO2 in de lucht komen. Er zit nu 40 procent meer CO2 in de lucht dan een paar eeuwen geleden. Het is gemiddeld 1,4 graden warmer dan 140 jaar geleden. Wetenschappers zijn het erover eens dat de mens grotendeels verantwoordelijk is voor de opwarming van de aarde. Onder andere al ons plastic afval zorgt voor zoveel (dieren)leed. Ik raak wat verhit, maar wat maken we er met zn allen een enorme (plastic) soep van!! De mens gooit afval zomaar op straat en in zee, alsof het onze eigen achtertuin is. Heb je al eens die filmpjes op internet bekeken? Arme dieren. En: daar  zijn wij mensen zelf de oorzaak maar uiteindelijk ook de dupe van! 

Afgelopen week was het ook broeierig warm. Normaliter heb ik daar niet zo’n last van, ik vind het wel gezond om je een beetje in het zweet te werken. Bij de opdrachten van deze week voelde ik me als een vis in het water, maar ik kon bijna zwemmen in het zweet. Zo tolkte ik begin deze week een sollicitatie en een uitvaart, mijn pak en overhemd kon daarna naar de stomerij.

Halverwege de week een televisie-optreden, een door de zon opgewarmde studio met binnen de nodige broei-lampen. Allemaal prima, maar…weer naar de stomerij. Met deze temperaturen lijkt het wel alsof alle kleding van plastic is gemaakt! 

Gisteren mocht ik een huwelijk sluiten als trouwambtenaar in onze eigen regio. Warme woorden voor een schoon stel. Echter de toga voorzag mij van een plaatselijk broeikas-effect. Kees van den Boomgaard, van stomerij Claudinette, nam ook dit keer weer alles met een brede glimlach aan. Steevast zorgt hij binnen een paar dagen voor een schoon en gladgestreken resultaat. 

Alleen de oorzaak van de hitte, onze vervuiling, lijkt door ons mensen niet te kunnen worden gladgestreken. Wat maken we er een soep van. Ik heb er schoon genoeg van!

Load More