doventolk

ABC; van Els tot Laura

ABC diploma

Terwijl ik dit schrijf, duiken de kids het zwembad in. Ook diploma C is binnen! Ik zie ons nog bij het Caribabad binnenkomen. Bibberende kinderen, maar niet van de kou. Tegelijk: zweetdruppels van angst én de tropische temperatuur. 

Menig ouder dook tijdens zwemles in zijn smartphone. Ook ik zelf heb soms de minuten afgeteld. Wat een verstikkende hitte, of was het de bemoeizucht van bepaalde ouders? De commando’s van hen en een enkele juf vlogen me soms om de oren. Ik miste alleen nog de legergroene outfits. Vervolgens de wanhopige blikken van hun kindertjes: “doe ik het zo naar je zin?” 

Eigenlijk begon het al bij de kassa’s. Wat een vermogen moet je neertellen om je kind zwemmen te leren. Alleen diploma A, zelfs aangevuld met B is tegenwoordig niet meer genoeg. ABC -of je doet niet meer mee. Ik heb me vaak afgevraagd of minder vermogende ouders dit allemaal wel kunnen betalen. Op een ander vlak leek die ene kassiere ook wat minder vermogend. Had ze haar dienstjaren er nog steeds niet opzitten? Wat een strijd om twee zowat evenoude kinderen, voor hetzelfde niveau, tegelijkertijd ingeroosterd te krijgen… 

Eenmaal de generaal met mineur-stemming gepasseerd, was het dringen voor de deur van de kleedkamers. In colonne opstellen. Dames en heren gescheiden. De opa van Thijs, de schoonzus van Theo, collega Lindsay en ook de vroegere buurtjes zal ik er missen. En dan was daar destijds allereerst het warme bad van juf Els. Ze had wel wat weg van Erica Terpstra. Wat een KANJER. De slag waarmee Els zwemles gaf, verdient wat mij betreft een olympische medaille.

Juf Laura was de grand finale. Een gedeelde eerste plaats wat mij betreft. Geen commando’s, geen geschreeuw. De vredigheid en vrolijkheid spatte er van af. Gepaste uitdaging, en niemand had het gevoel kopje onder te gaan. Met liefde en een lach verzorgde Laura haar lessen. Aandacht voor elk karakter. Geen commando’s als was het oorlog, nee: een grote Golf geduld. ABC? In plaats van A tot Z: van Els tot Laura! 

Oeps wegwezen! Naast me hoor ik: “Papa!!!…. BOMMETJEE!!”

Erkenning

De Nederlandse Gebarentaal is hier nog niet erkend. Fries is wel erkend (zodoende zijn in Friesland bijvoorbeeld ook verkeersborden, onderwijs en brochures soms tweetalig beschikbaar). In veel andere landen is gebarentaal al wel erkend, maar een en ander heeft natuurlijk financiele consequenties. Zodoende is de overheid er nog niet helemaal over uit. Echter als je taal niet erkend wordt, kan dat een persoonlijke miskenning lijken. Je wordt gezien, gekend. Bestaansrecht; dat je er mag zijn en zelfs toe doet. Als je het mij vraagt: Hoe je dit beleeft is waar.

Toen ik van de week op de fiets zat en bijna van m’n sokken werd gereden was ik in alle staten. Hij zag me niet staan. Toen ik echter degene in de auto hevig zag schrikken en excuses zag gebaren veranderde mijn opvatting in ‘maakt-niet-uit, geen probleem, het ging goed. ‘Je deed het niet expres.’ Ik voelde me gezien. De chauffeur gaf mij erkenning en ik gaf het hem terug.

Onze kinderen zijn volop maatjes van elkaar. Samen spelen gaat eigenlijk altijd goed. Soms ontstaat er een kleine uitdaging en dan mogen wij als opvoeders aan de bak. Zo had ik laatst een situatie: De één verhit; de ander niet minder. ‘Hij deed het expres!’; ‘Ze luisterde niet!’
Ik luisterde naar beiden, dat probeerde ik althans. Ik vatte samen wat ik tot dan toe had begrepen en terwijl ik daar mee bezig was hadden de kids elkaar alweer helemaal gevonden, beiden bogen ze over een lieveheerstbeestje op de stoep. Stond ik daar mijn uiterste best te doen. Blijkbaar was er al voldoende erkenning geweest voor beiden en speelden ze fijn weer verder.

Goed; ik erken: het gaat er ook wel eens wat complexer aan toe. En ik erken mijn beperkte wijze van het erkennen richting anderen. Ik erken dat ook ik soms te druk ben met mezelf. Hier in de Alblasserwaard voel ik me over het algemeen echter wel gezien. Komt het omdat ik een wat bekendere kop heb gekregen? Of zien we elkaar allemaal echt staan? Wie ziet jou? Er gaat onmiskenbaar veel kracht uit van erkenning.

Kerstdorpje

☹ + ♫ = ☺

 

Zondag 10 december is het de dag van het koor. Mijn achterbuurvrouw Inge is al aan het zinge. Het zingt en swingt de pan uit.  Maar dat doet het eigenlijk het hele jaar al. Stiekem hopen we op de dag dat we ontdekt worden; maar dat we de Toppers overtreffen staat ronduit vast.
Een koor dat bijna de Toppers overtreft, is regio-koor Nieuw Leven. Het bestaat uit leden vanuit de gehele omgeving, van Sliedrecht tot Ameide en Tienhoven. Jaarlijks houden zij een kerstconcert in Schelluinen, dat dan plotseling wordt omgetoverd als een heus kerstdorpje. En jaarlijks zit de kerk dan ook bom en bom-vol. Een woord dat in deze tijd misschien wat angst inboezemt…

Het vredige koor is zo’n 50 man sterk; en overduidelijk is dat men niet alleen van de muziek maar ook van elkaars gezelschap geniet. Is het geen lust voor het oor, dan tenminste voor het oog.  Je wordt er hoe dan ook blij van. Zo nostalgisch, als een soort Dokter Tinus, of Noordelose plattelandsdokter, maar dan live!

Elke maandagavond oefent Nieuw Leven met een grote schare kinderstemmetjes van OBS Het Tweespan voor het jaarlijkse kerstconcert. Het moet gezegd, juffrouw Janny (nee, niet die van Jiskefet) heeft er op een byzonder leuke manier de wind onder. De manier waarop zij kinderen, dorp en kerk betrekt, is ronduit verbindend. Daar kan nog menig predikant of imam een puntje aan zuigen.
Een ander koor dat voor velen wellicht nog niet bekend is, is het Gebarenkoor. In Dordrecht en omgeving is Nelly Faber de Sjaak Kazen. Het is zeker ook voor horenden indrukwekkend om te zien hoe harmonieus gebaren op muziek worden gezet. Je ziet wat je hoort, hoe allen tesamen komen, en de nacht stil wordt.

Oorverdovend stil zal het ook zijn in de evenementenhal in Gorinchem. Ik had me verheugd op Nederlands grootste indoor- kerstmarkt, maar deze blijkt op het laatst te zijn afgelast. Nou ja, er zal de komende dagen op vele plaatsen nostalgie, sfeer, animatie, eten en entertainment zijn. Een ding begrijp ik niet, waarom de kerstman dan steeds roept: Ho! Ho! Ho!

Trouwambtenaar

babs 125x300 TrouwambtenaarIn de gemeente Giessenlanden gaat Sebastiaan Boogaard (37 jaar) als buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand (babs, trouwambtenaar) aan de slag. Sebastiaan is geboren en getogen in de Alblasserwaard. Hij kan huwelijken voltrekken in Giessenlanden, maar ook daarbuiten. Aangezien hij werkzaam is als tolk gebarentaal voltrekt hij huwelijken indien gewenst in de Nederlandse Gebarentaal. “Ik kijk ernaar uit om samen met het bruidspaar een persoonlijke huwelijksvoltrekking te realiseren. Door mijn achtergrond als tolk gebarentaal kan ik dit zowel in woord als gebaar. een gebaar zegt soms meer dan 1000 woorden”, aldus Sebastiaan Boogaard

Studio Snugger

Studio Snugger

snugger 300x168 Studio Snugger

Sebastiaan Boogaard was als acteur bij Studio Snugger. Studio Snugger is een showprogramma waarin vliegensvlug onderwerpen uit de wereldoriëntatie voorbijkomen. Is het ‘kletspraat’?

In deze aflevering ging het over-Didgeridoo, Gebaren vertalen, Paddenwrat, Plassende wielrenners, Vuur
en Vlam en Kippentaal.

Ja, er bestaan computersystemen waarmee je gebaren kunt vertalen. Maar deze zijn nog lang niet zo goed, dat je ze ook echt kunt gebruiken. Wat zou het makkelijk zijn als deze handschoentjes werkten he? In de Nederlandse Gebarentaal die door met name dove mensen wordt gehanteerd, gebruik je zo ontzettend veel verschillende spiertjes in vingers, en in je gezicht (mimiek). De bewegingen en tempo-verschillen die nodig zijn, kunnen door computers nog lang niet herkend worden. Wil jij een goede vertaling van of naar gebarentaal? Regel dan een erkende gebarentolk. Of neem les bij een dove docent!

 

 

Klik hier voor het filmpje van de uitzending op 3-12-2017

Mensch

Ik ben jong ouderwets. Noem het retro. Ik ben echt niet de enige met allergie voor digitaliseren. Of eigenlijk: overdigitaliseren. Ik zie absoluut de meerwaarde van computer-technologie, maar loop aan tegen de beperkingen. Maar ja,…wie zich blijft vasthouden aan traditionele middelen, die ligt eruit!

Digitalisering lijkt letterlijk en figuurlijk onmenselijk. Automatisering is overal en ontwikkelingen volgen elkaar razendsnel op. Steeds meer apparaten zijn intelligent en nemen ons werk uit handen. Het is natuurlijk fijn als je sommige dingen ook digitaal kúnt regelen. Ik maak zelf bijvoorbeeld (net als de Sint) graag gebruik van listi.nl, hoeveel handiger is dat! BOL is handig, maar soms wil ik gewoon een boekverkoper spreken die met me meedenkt.

Echter bij zo vreselijk veel instanties moet je via websites inloggen en dingen invullen. Weer een keuzemenu, welke incompleet is, of welke ik weer eens niet begrijp. Bijlagen bijsturen, die dan weer niet het juiste formaat zouden hebben. Hoe dan?! Ik ben in staat om mn gehele laptop naar ze toe te sturen. Zoek het uit! Doe mij alsjeblieft een echt mens, die luistert en meedenkt. Oke dan, ik pak de telefoon. Weer allerlei bandjes en keuzemenu’s, die me natuuuuurlijk verwijzen naar die ellendige website (waar ik zelf weer alles moet uitzoeken) en hopla; eigenhandig wordt door de computer de telefonische verbinding verbroken. Ik moet verdorie expres verkeerde keuzes maken om toch een mensch van vlees en bloed te kunnen spreken!

Als tolk kom ik bij vele bedrijven en instanties. Ik zal geen reclame maken, maar ik ken een modern bedrijf hier in de regio die er toch bewust voor heeft gekozen om traditionele hospitality een prominente plek te geven. Bij binnenkomst een warm en persoonlijk welkom. De post wordt er ouderwets rondgebracht, evenals de koffie. Aanpassingsvermogen, overtuigingskracht, creativiteit en empathie; ik vind het niet terug in een computer. Het is het menselijke aspect dat het verschil maakt. Traditionele omgangsvormen, en ouderwets menselijk contact heeft wat mij betreft de toekomst!

Man

Man man man…! Dit weekend is het Mannendag. Vrouwen hebben een Dag, maar mannen ook! 19-11, een dag vol testosteron, bier en tie… eh… tierelantijntjes?

Eh nee; Op een serieuzere noot is Internationale Mannendag vooral bedoeld om de rol van gelijkheid van de man in de samenleving op de agenda te zetten. Ook mannen krijgen namelijk last van seksediscriminatie of seksueel geweld, #METOO. De Dag is daarnaast bedoeld om aandacht te vragen voor de gezondheid van het mannelijk lichaam.

Mannendag. Ménnn..Dat het nog bestaat! Ik wil niemand de zwartepiet toeschuiven, maar ik denk dat ook deze dag geen lang leven meer beschoren is. Alles verdwijnt! Zelfs de NS paste onlangs hun omroepbericht aan. “Dames en heren’ verdween voor genderneutraal taalgebruik.

Ik begeef me dus op glad ijs. Snel verder; Ja, wetenschappelijk bewezen zijn uiteraard nog wel de uiterlijke verschillen (maar met een paar goede ogen en gezond verstand heb je daar geen wetenschap voor nodig, hooguit wat meetinstrumenten) . Maar ook in de manier waarop onze hersens werken zijn structurele verschillen tussen mannen en vrouwen op te merken. Dramatisch zijn deze niet; twee vrouwen of twee mannen kunnen onderling meer van elkaar verschillen dan een willekeurige man van een willekeurige vrouw. Kijkend naar de grote menigte blijkt uiteindelijk dat mannen iets beter abstract kunnen denken en meer ruimtelijk inzicht hebben. Over het grote geheel genomen zijn mannen meer besluitvaardiger en visueel ingesteld. Verbaal en sociaal zijn mannen zwakker, ook als het gaat over zorgen. Vrouwen maken misschien meer zorgen, maar kunnen vooral ook beter zorgen.
Volgens mij zijn er maar twee verschillen tussen mannen en vrouwen. Ten eerste de fysieke verschillen, ten tweede hoe we in de spiegel kijken. Als een vrouw zichzelf in de spiegel ziet, ziet ze in gedachten 20 kilo meer. Als een man in de spiegel kijkt ziet hij 20 kilo minder.

Tsja….Hoe zou de wereld eruit zou zien als op termijn tegelijk met de Mannendag alle mannen verdwijnen? Ik voorzie een wereld vol dikke gelukkige vrouwen.

Halloween? Hallo?! Ween!

Doodeng. In Gorinchem zag ik zojuist een zombie bij een voordeur hangen. Compleet met bloed en ingewanden, waarschijnlijk met dank aan de feestwinkel, Heinz of de lokale slager. In een tijd dat er zoveel vreselijke lugubere dingen gebeuren, trekken we ook weer massaal onze horror en griezel-attributen uit de kast.

Heel ons land was vol van de zoektocht naar de verdwenen vrouw. God hebbe haar ziel. Doodeng wat er allemaal gebeurt in ons land, want hier bleef het niet bij. Een ieder griezelde bij de gedachten alleen al. Echter nu zie ik op allerlei plekken skeletten en lijken, bloed en andere angstaanjagende taferelen. Macaber, luguber! Vind ik dat gegriezel eng? Nee dat niet zozeer. Ik vind het veel enger dat hier blijkbaar behoefte aan is. Ik snap het niet meer, of wil het niet snappen.

Voorheen dacht ik: Halloween is een nationale feestdag voor feestwinkels en hun rinkelende kassa’s. Meer niet. Maar Hallo! Nu Nederland bijvoorbeeld nog naschokt over de griezel uit de Den Dolder kliniek, vind ik t geen tijd voor dit soort grappen en feesten. Halloween is van oorsprong een dodenfeest. Een feest wat gedomineerd wordt door magie, geesten, angst en dood. In onze huidige  “verlichte” wereld gelooft men niet meer in dit soort “sprookjes”. Demonen, geesten, magie het wordt bestempeld als onzin. Zelfs kerken vieren halloween. Een feest om even lekker te griezelen in een tijd dat alles zo gestructureerd en geordend is? Het is toch om te wenen? Waar zijn we mee bezig?

Wat mij betreft is ons land toe aan een soort hervormingsdag. Bij mij hoeven ze op 31 oktober ’s avonds niet aan te bellen voor dit soort fratsen. Ik doe niet open, en zal als een zombie voor de tv blijven zitten. 11 november met Sint Maarten echter zal ik zorgen voor wat lekkers, voor degene die een liedje komt zingen.

Ik wens iedereen een goed, sfeervol weekend!

Opvoeding

Of….opvoed-ding?

Deze week was het de week van de opvoeding. Tsja;  Hoeveel cola mag een kind van 4 eigenlijk nog na 21u?

Opvoeden is een zeer verantwoordelijke taak. Kinderen zijn diamantjes die we met wat bijschaven in t juiste licht kunnen laten schitteren. Unieke kostbare juweeltjes worden het dan.
Voor mijn gevoel hebben we kinderen ‘te leen’, en zet een goede ouder alles op alles om zijn kind gelukkig te zien. Maar voor opvoeden is veel echte liefde nodig. “Echte liefde is onvoorwaardelijk geven” vertaalde ik Ds Jumelet deze week op een waardige uitvaart in Woudrichem. Hij wist me te raken.

Ja, Natuurlijk willen we zo goed mogelijk opvoeden. Het lukt ons nog aardig. “Wacht maar tot ze gaan puberen” zei iemand tegen me. Ik kijk er niet naar uit, met als enige reden dat ik vind dat ze al zo snel groot worden. Loslaten is sowieso niet zo m’n sterkste kant, en daarbij: ik geniet zo van deze leeftijd! Puberteit… de tijd dat je overal haar krijgt, vooral op je tanden. Ik moet er nog maar niet aan denken.

Wat ik met de opvoeding zou willen bereiken, laat zich het best vertalen in de titel van de nieuwe show van Karin Bloemen: “Volle Bloei”. Dat is nou exact wat ik in de opvoeding hoop te bereiken; Dat onze kinderen tot volle bloei mogen komen. Voor mijn ruwe diamantjes gaan slapen, zing ik ze nog maar eens voor:

‘k Hoop dat jij altijd mag dromen met de wind steeds in je rug.
Dat gedachten blijven stromen, niet te langzaam, niet te vlug.
Moge ’t zonlicht op je schijnen, zachte regen voor de groei.
‘k Hoop dat zorgen snel verdwijnen, dat je komt tot volle bloei. 

Dat je echt aandachtig luistert naar je hart en je verstand,
dat het onweer voor jou fluistert, ’n wolk met goud zal zijn omrand,
dat ’t geluk komt bovendrijven, ook al is dat heel fragiel,
dat je altijd trouw mag blijven, aan het diepste van je ziel. 

Wie bang is…

Wie bang is, krijgt ook klappen

Op 2 november in het Chassee-Theater in Breda speelt Marc de Hond zijn nieuwe voorstelling, deze wordt vertaald in de Nederlandse Gebarentaal.

Geef bij het theater aan, als je een geschikte stoel wilt hebben met goed zicht op de tolk.

Load More