gebarentaal

Sint Maarten

Maarten werd rond 316 in Savaria (Hongarije) geboren, als zoon van Romeinse ouders. Op jonge leeftijd werd hij soldaat en als 15-jarige trok hij naar Gallië. Op een zekere dag, in een koude winter, sneeuwde het hard. Bij de stadspoort zag Maarten een arme man zonder jas zitten. Hij stapte van zijn paard af en sneed met zijn zwaard zijn eigen mantel doormidden en gaf de arme man een helft tegen de kou. Het begin van Giro 555 vond hier zijn oorsprong. En van de partij voor de dieren, en de wapenwet.. maar dat terzijde.
Er doen zich verder vele verhalen de ronde wie de genoemde bedelaar was. Wie dat ook was, of hoe het ook zij, Maarten overleed op 11 november 397, vandaag 1620 jaar geleden. Nog altijd wordt deze dag het bekende lichtjesfeest gevierd.

De traditie van Sint Maarten, op de elfde van de elfde, luidt dat kinderen een lampion maken van papier, karton, een uitgeholde suikerbiet of pompoen met een kaarsje erin. Ik vind naar de Action ook traditioneel. ’s Avonds als het donker is in optocht langs de huizen, om deur aan deur liedjes te gaan zingen in ruil voor .een kleine attentie.

Attentie? Attentie! Das waar ook, ik moet nog wat naar de supermarkt. Aldaar sta ik weer in de jaarlijkse tweestrijd. Fruit of snoep. Of een ander weggevertje? Ik wil rekening houden met (vermeende) ADHD en allerlei andere bestaande etiketjes. Val ik ook voor de mallote traktatie- eisen die nu zelfs aan vierjarigen op school gesteld worden? Ik zie een generatie met diabetes, obesitas en jarenlange therapie aan mijn deur voorbij trekken…. Nou ja, als ze maar zoet en smaakvol zingen en dik van de schik mijn pad verlaten. Dus gooi ik wat zakken suiker, gelatine, arabische gom, kleur- smaak en zoetstoffen in mijn mandje. Om het geweten te sussen voeg ik er een paar netjes mandarijnen aan toe. En een nieuw batterijtje voor onze deurbel. Want vorig jaar bleef het verdacht stil…

Volle Bloei

Op 2 februari 2018 speelt Karin Bloemen in theater De Kunstmin in Dordrecht haar voorstelling Volle Bloei.

Klik hier voor het filmpje wat hiervoor speciaal is opgenomen

Lees verder

Tolken ontmoeten ouders

een gesprek over pesten

Tijdens deze avondbijeenkomst die georganiseerd wordt in samenwerking met Fodok, gaan gebaren- en schrijftolken die werkzaam zijn met dove kinderen, in gesprek met ouders van dove schoolgaande kinderen. Ervaringen, belangen, zorgen, dilemma’s, behoeftes en verwachtingen worden tussen de twee deelnemende groepen uitgewisseld.

Deze bijeenkomst wordt gehouden bij KTV-Kennisnet te Nijkerk, op 4 oktober 2017.

Klik hier voor meer informatie en aanmelden

Sprookjes

…je moet erin geloven.

Het is volop vakantie periode. We vliegen, rennen, haasten en stressen om ‘het vakantiegevoel’ te ervaren. Op naar de zon en de rust. Ondertussen het zweet op ons hoofd vanwege stress. We willen niets doen, maar oh wat is dat moeilijk. De Wet van Murphy doet weer zijn intrede. En; Lijstjes moeten weggewerkt worden voordat we écht niets kunnen gaan doen. Was er maar een toverspreuk of -staf!

Het huis moet schoon achter gelaten worden. Hier en daar nog snel een bezoekje afleggen. Snel een boodschapje. Er moeten nog kortingsbonnen worden ingeleverd. Restaurantbonnen zijn nog net geldig. Goedkoper naar de Efteling. Het kan nu nog nét. Daar, in de Efteling, zijn mensen bereid om lang in de rij te staan. De nieuwste attractie, geopend in de zomer van 2017, ‘Symbolica’. Een betoverend paleis waar de fantasie tot leven komt. Samen herinneringen maken. (Zelf denk ik terug aan mijn eigen ervaringen in de Efteling … Nat worden in de wildwaterbaan, de betovering in het sprookjesbos. Letterlijk en figuurlijk: fantastisch!

Maar dan… niets geen betovering en fantasie in de wachtrij van Symbolica. Daar is het weer volop stress. In de inmense wachtrij wordt stress weggerookt, weggesnoept. Er wordt gekibbeld en gehuild. Broertjes en zusjes doen tikkertje. Sommige ouders slaan door. Het geduld is op. Kinderen (of zij?) moeten tot de orde worden geroepen. Ruimte om naar de WC te gaan is er niet, de jongetjes kunnen gelukkig hun behoefte in een flesje doen. Wat gaat de tijd hier tergend langzaam. Mensen wachten hier gemiddeld een hele EK damesvoetbalwedstrijd of kerkdienst lang. Dat allemaal voor een paar minuten betovering.
Ik hoop maar dat de betovering de ervaring in de wachtrij wegvaagt. Als ik naar de mensen kijk die uit Symbolica komen zien ze er byzonder blij uit. Ik zie een soort betovering in hun ogen. Opluchting, bevrijding, verlossing bijna. Is het wachten beloond of vooral eindelijk voorbij?

Reisgenoten

Zo hartverwarmend en betrokken als hij voor velen een vriend en vaderfiguur was, zo ijskoud werd ik van zijn plotselinge overlijden. Hij die in wijsheid, (of in humor) overal wel een antwoord op had, liet ons nu met vele vragen achter.

Omdat ik veel op uitvaarten tolk, gaat het gesprek de laatste tijd regelmatig over de dood. Niet omdat ik dat zo graag wil, maar omdat men het fascinerend en interessant vindt. Maar deze week was alles anders. Ik vond er niks fascinerends aan. Henkie, where did you go?
Wel viel me wederom op hoe het een kunst is dat ieders focus bij de overledene en diens directe nabestaanden blijft liggen. Hoewel vast goed bedoeld, t’ is puur mijn eigen perceptie, maar wat kunnen sommige mensen zelfs dan nog overdadig bezig zijn met zichzelf!
Tegelijk; Hoe enorm troostrijk is het dan wanneer bijvoorbeeld iemand belangeloos aanbiedt om een week in je huis als gastvrouw te verblijven. Tot steun te zijn. Hoe je ook op een mooie manier ontdekt wat ware vriendschappen zijn. Ik werd er stil van.
En met dit dubbele gevoel, het verse verlies nog in mn vezels, stond ik een aantal dagen later in Budapest bij de expositie van de Titanic. Ook daar de dubbelheid; klasse-verschil, maar ook het verschil dat de een zich daadwerkelijk meer voelt dan een ander.

Ik las: De katholieke priester Thomas Byles nam op het laatst nog de biecht af en vroeg om vergeving van zonden voor meer dan 100 passagiers. Hijzelf overleefde de ramp niet.

Daar waar de een kostte wat het kostte vocht om een plek in de reddingsboot te bemachtigen, stond de ander zijn plaatsje af. “Vrouwen en kinderen eerst”. Mrs Straus weigerde echter los van haar echtgenoot in het bootje te stappen: “We have lived together for many years. Where you go, I go”.

Ondertussen speelde het orkest door tot het bittere eind. Hun laatste lied was: Nearer my God to thee

Tolkdilemma’s in het onderwijs

Een schrijf- of gebarentolk in het onderwijs kan op tientallen dilemma’s stuiten. Tijdens deze training gaat u hiermee aan de slag. We bespreken de verschillende dilemma’s, reiken oplossingen aan en kijken naar situaties waarin de tolksituatie (met vaste klanten) in de klas conflicteert met de beroepscode.

De training “Tolkdilemm’as in het onderwijs” wordt op 27 september 2017 gegeven bij KTV Kennisnet te Nijkerk

Klik hier voor meer informatie en aanmelden

 

Paaldansen

Eigenlijk heb ik je nooit echt zien staan. Nu ineens lijk je overal op te duiken, maar toen ik je echt nodig had kon ik je niet of nauwelijks vinden.
Ik weet nog hoe blij ik was toen ik je zag, maakte een dansje. Het zweet stond om mn voorhoofd. Mijn hart maakte een vreugdesprong toen ik jou daar zo glimmend in de zon zag staan. Jij stond daar maar wat voor je uit te staren. Ik kreeg je zo aan de praat, en aan een paar woorden van mij had je al genoeg. Tuurlijk, ik had al wel veel over je gehoord. Hoe behulpzaam je zou zijn, hoe geduldig. En het klopte.

Nu echter verdwijn je voorgoed. Nog geen zestig jaar oud neem je, met een koddig mutsje op, afscheid en verdwijn je voorgoed uit het straatbeeld. Ze zijn in trek, de gele praatpalen van de ANWB die allemaal buiten werking zijn gesteld. Afgelopen week ging de stekker uit de 3.300 praatpalen langs de weg. Oorzaak? Door de opkomst van de mobiele telefoon zijn ze volgens de ANWB overbodig geworden.
Het aantal palen (in de verkoop voor 299 euro per stuk) was binnen een mum van tijd uitverkocht. Op Marktplaats en andere sites ontstond direct een levendige handel; tal van advertenties zijn zichtbaar waarop de palen worden aangeboden. Op sommige advertenties zag ik dat er al meer dan 500 euro werd geboden!

Volgens een woordvoerder van het bedrijf dat de gele vrienden in de verkoop stelde was de teleurstelling groot voor de velen die achter het net visten. Om hen tegemoet te komen zal later deze maand een nieuwe voorraad te koop aangeboden worden. Geïnteresseerden moeten dan wel een zogenaamd plan voor een blijvende herbestemming indienen om eventueel in aanmerking te komen voor aanschaf. Wat zou ik die plannen graag eens inzien! Durf jij ze te delen, of ben je dan bang om voor paal te staan?

Typisch

Denkend aan Holland… dat gedicht typeerde de sfeer van mijn gedachten, toen ik richting Europoort voer. Eindelijk terug naar ons landje, waar iedereen op klompen loopt. Waar we altijd bruin brood met hagelslag, of kaas, en graag aardappeltjes-vlees-en groente eten. Waar iedereen dol is op drop en kroketten. Draaiorgelmuziek. Tulpen. Klederdracht.

Welgezegd; Ik had in de eerste plaats een aantal personen, types gemist. Maar ook de kleine dingen deden me af en toe verlangen naar ons koude kikkerlandje. Bepaalde typisch Nederlandse gewoonten en producten zoals de aardappelen. O nee, deze komen oorspronkelijk uit Zuid-Amerika, in de 16e eeuw door de Spanjaarden meegenomen, en pas in de 19e eeuw volks-voedsel. Dan “ons’ droppie? Nee hoor: Farao Toetanchamon kreeg al Arabische gom mee zijn graf in! De eerste draaiorgels waren in de 19e eeuw al in België en Duitsland te vinden. Veel later pas werden deze in Nederland gefabriceerd.  De kroket dan? Ook al niet. Bakker Kwekkeboom ontdekte deze in 1909 tijdens een vakantie in Frankrijk. Van oorsprong is de tulp een Turkse bloem, in 1612 door Nederlandse koopmannen meegenomen. En in China en in Perzië stonden de eerste molens. Wij begonnen daar rond 1600 pas mee, voornamelijk om water te pompen of hout te zagen.

Als ik het ‘elders’ aan ‘anderen’ vraag, dan merk ik dat Nederlander vooral bekend staan om hun directheid. Ook nuchterheid en gezelligheid zijn termen die ons typeren. Bemoeizucht en klagen wordt ook nogal eens genoemd, maar dat gaat dan waarschijnlijk over een andere medelander en niet over ons zelf. Want dat vind ik ook typisch Nederlands: ánderen typeren. Typisch iets voor doven! Typisch homo’s! Typisch christenen! Typisch Marokkanen! Typisch de PVV! En tegelijk: In Nederland mag je zijn wie je maar wil zijn. Dat is soms inconsequent, en dát vind ik nou typisch Nederlands.

Nu ik toch typ; dit weekend is het “Feest op zn Hollands” in Gorinchem. Daar zullen vast ook wel weer wat types rondlopen.

Vrede, vrijheid en verantwoordelijkheid

We vierden gisteren de vrijheid.

Streekgenoot Jan Snor, schuilnaam van Maarten Willem Schakel, sloot zich aan bij een verzetsgroep in de Alblasserwaard. Jan bracht de illegale krant Vrij Nederland rond en hielp joden onder te duiken. Een paar uur voor de executie bevrijdden leden van zijn verzetsgroep Schakel uit het politiebureau.

Esther van Vriesland uit Gorinchem was joods en werd opgejaagd door de Duitsers. Esther schreef in haar dagboek over het dagelijks leven van een kind in oorlogstijd, met alle hoop en wanhoop over school, vriendschappen, ouders en verliefdheden. Maar ook over de gele ster en de vernietiging van joden. Ook Esther ontkwam er niet aan. Op 26 september 1942 werden zij en haar familieleden weggevoerd; via Westerbork naar het vernietigingskamp Auschwitz…

Esther schreef op 6 september 1942 haar laatste zin in haar dagboek: ‘Laat me toch in ’t volgende schrift over de vrede schrijven!’.

 

Welke verhalen kent u? Verhalen over vrede en vrijheid moeten we blijven(d) vertellen. Het thema blijft actueel. Opdat we nooit vergeten.

Vrijheid heeft allerlei lagen en dimensies. Vrij zijn versus gebondenheid. Gebondenheid in oorlog. Maar ook in groepsdruk, verslaving, verwachtingen en in (de belemmering van) eigenheid door traditie, groepsdruk, geloof en/of cultuur.

Zo boeide me het programma ‘Dat wordt oorlog’ van BNN. De kandidaten denken dat ze meedoen aan een realityserie, maar doen in werkelijkheid mee aan een sociaal experiment. Het werd dusdanig heftig dat het programma en het experiment vervroegd moest stoppen. Normale mensen, zoals u en ik, zijn klaarblijkelijk in staat om oorlog te voeren. Eng.

Eng, ook omdat we in een gekke tijd leven. Vol verdeeldheid. In het programma van BNN zie ik hoe mensen opgefokt raken en in staat zijn tot strijd en een drang om (met de groep) te willen ‘winnen’ / overleven. Het heeft alles te maken met overtuigingen, frustraties en wel of niet eerlijk naar jezelf en de ander kunnen (durven) kijken.

 

Allerlei gedachten vechten om voorrang met elkaar; oorlog in mijn hoofd. Vrij zijn en vooral vrij laten is dús een kunst. Versta jij hem?

Basisschool de Kroevendonk

 

Kinderen van basisschool de Kroevendonk in Roosendaal leren gebarentaal met de module Lotte en Max. Lotte en Max zijn twee handpoppen die leraren gebruiken om de peuters en onderbouw leerlingen handgebaren te leren. Vrijdag was er ook een voorstelling te zien van een acteur en actrice van de module waarin kinderen samen met de toneelspelers hun gebarentaal toonden.

Zuid-West TV bracht een verslag uit:

http://www.zuidwesttv.nl/video/4647/kinderen-leren-gebarentaal-met-lotte-max/detail_templatePreview-clean

 

 

Load More