gebarentolk

Niks

Mijn vakantie zit erop. Bij jou? Voor ik er erg in had was ik alweer bezig met wasjes, planning, opdrachten en boekhouding.

Vakantie doet een mens over het algemeen goed. Mij zeker ook. Tijdens de ruststand deed ik, al mijmerende, ontdekkingen. Niet wetenschappelijk onderzocht. Psychologie van de koude grond. Ik deel ze graag; doe er gerust je voordeel mee.

Het zandkasteel hoeft niet mooi te zijn

Het proces van het samen (met je/een kind) maken is het mooiste. In de weer met een emmertje water en een schepje. Zoeken naar de versieringen. Het overleg. Alle tijd. Geen mobiel. Samen creëren en fantaseren. Tijdloos. Complimenteren, lachen en zwoegen. Kwaliteit. En dan is het eigenlijk niet zo erg als de zee zelfverzekerd het kasteel zich toe-eigent.

Tel je zegeningen i.p.v. je calorieën

Menig tijdschrift en magazine zoomt in op de nieuwste gezondheidstrends. Er is meer overgewicht dan ooit. Er wordt ook bewuster gegeten dan ooit. Er zijn veel keuzes te maken. Kijk je naar een afgetraind lijf, of vergelijk je jezelf met iemand met een maatje meer? Natuurlijk, iedereen heeft wel een beetje een idee wat gezonde keuzes zijn (en welke niet). Geen stress. Stress maakt namelijk dik.

Tel dus je zegeningen, maak soms goede en soms vooral ook foute (eet)keuzes. Met mate(n).

Niets doen is moeilijk én erg nodig

We leven toe naar vakantie. Op zoek naar vrijheid, ruimte en geluk. Rust. niets doen. We zijn druk met op vakantie gaan en vooral om ontspanning te pakken. Ik ben niet goed in niets doen Ik lag wakker van de plotselinge ontspanning! Ook deze vakantie weer werd ik ziek… Eigen schuld? Ik besluit dit serieus te nemen; niet meer alleen maar tijdens mijn vakantie ‘niets’ doen. Niksen is ook een werkwoord! Het is volgens mij sowieso nodig om af en toe pas op de plaats te maken, dat was ik even in de haast vergeten… . Juiste in drukke, stressvolle tijden. Dat neem ik me dus na deze vakantie vooral voor om op te pakken: Niks.

Festival

Brakke nachten, muziek en gezelligheid. Ik ben dit jaar nog niet gevallen voor een festival. Moest er tot nu toe nog niet aan denken. Het gelal ging me tegen staan. Ik ben geloof ik niet helemaal de doelgroep. Of gaan de jaren al tellen? Tegelijk realiseer ik me, zijn er deze periode honderden festivals in alle soorten en maten. En met die maten én een hoop gezelligheid zit er misschien toch nog wel een festivalletje in deze zomer.

De nieuwste festival-trends boeien me. Géén drank en drugs op het OpenUP festival eind juli in het Limburgse Baarlo. Op Pinkpop en Lowlands rukt het alcoholvrije drankje op. Alcoholvrij is cool. En hip.
TV-kok Pierre Wind startte in 2011 samen met het Trimbos instituut het project ‘Happy Drinks’. Hij windt er geen doekjes om en pleit voor een gevarieerder aanbod in de horeca. Cocktails zonder alcohol winnen aan populariteit. Ik vind het echt een goede ontwikkeling. Als je van alcohol een alcoholist kunt worden, word je van Fanta wellicht fantastisch?!

Eerlijk is eerlijk, ik vind een drankje op z’n tijd best prima. Een mooie whisky, een frisse witte port of een koud speciaal biertje. Af en toe. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. ‘Drank maakt meer kapot dan je lief is’ was ooit de slogan. Of dit tot minder problemen heeft geleid vraag ik me sterk af. Het aanbieden van een alternatief: dáár geloof ik in. De wind van Pierre is volgens mij een frisse én een effectieve.

Nog een paar weken en de Zomerfeesten van Gorinchem zijn weer een feit. Een maandje later, op 21 en 22 september is het festival Endless Summer dé afsluiter van de zomer in deze stad. Een heuse circustent biedt plaats aan duizenden feestgangers én diverse A artiesten. Buiten de Waterpoort is de ideale locatie. Wie weet neem ik een kijkje, waag ik een dansje én ga ik kritisch op zoek naar het alcoholvrije aanbod tijdens dit festival in onze regio.

En dan, sowieso, proosten met mate(n)!

Gemekker

Ik ben een mac-fan. Mijn mobiel, tablet en laptop.. het is een en al mac. 

Dat er mensen mekkeren over de mac Donalds die binnenkort in Hardinxveld komt, kan ik niet goed begrijpen. Wat is er mis met een frietje plus ballenbad? Ga er heen, of doe dat niet. Of: koop friet en geniet bij Bon Apetit. Patries Patat voorziet daar iedereen van een big smile. Das smaakt allicht beter dan een big mac. Patricia is in staat om iedere zeikerd van een sausje vrolijkheid te voorzien. Ik smul ervan, als ik zie hoe zij haar klanten te woord staat. En blijkbaar werkt het; men stond er van de week in de rij!

Een andere rij vormde zich bij De Doetse Kom. Terwijl de goedlachse Desiree iedereen verkoeling gunde, was het geklaag om mij heen niet van de grond. Lamgeslagen hoorde ik het allemaal aan. Was het niet een overspannen moeder, dan was er wel ergens een puberende zus met een bokkepruik op. Ja het was warm. En druk. En weinig parkeerplek. Wat doe je hier dan, vroeg ik me af. Ik had ze wel een kopstootje kunnen verkopen. 

Zeuren… ik ben er namelijk zeer zwaar allergisch voor. Ik ben geen typ voor al dat gemiep. Ik krijg er een sik van. Over pijntjes, dingetjes en andere kleiniggeitjes die alleen hem/haar overkomen en die mijns inziens enorm in het water vallen als hen iets treft wat er echt toe doet. Dat gun ik ze echter niet. Ik gun al die mensen die zo bokkig zijn wel een andere kijk op het leven. Maak je niet dik! Zou lucht geven. Ook voor je omgeving.

Ik zou alle zeurpieten wel een kopstootje kunnen verkopen. Maar beter nog roep ik allen op het geklaag te kappen! Als ik gemekker wil horen, dan koop ik wel een geit! Ga alsjeblieft iets leuks doen dit weekend. Geniet! Ga zonnebaden. Trakteer jezelf of de kinderen op het ballenbad, of zwembad. Niet? In Lexmond is er vandaag een heuse bokkenkeuring. Ik hoor het wel als je er zélf in de prijzen bent gevallen!

Helden

Voetbalhelden? Afgelopen dinsdag was er ander voetbal-nieuws. Dit keer uit Thailand. ‘Het is gelukt: alle voetballertjes zijn gered uit de Thaise grot.’ Sinds 23 juni zaten ze daar vast. Het zal u niet ontgaan zijn. Helaas was het realiteit, maar het had wel iets weg van een filmscript. Een spannend verhaal; een avonturenfilm van een voetbalteam met een coach. Het idée dat dit voetballertjes van VV Schelluinen of Unitas zouden zijn…  Vanuit Nederland kon je nu, veilig op afstand, nog ‘kiezen’ of je de ontwikkelingen zou volgen.  Over de grot, met pijnlijk echte cliffhangers. Spanning en sensatie. Het verhaal duurde lang, de spanning steeg, de (media)aandacht werd groter. Het verhaal maakt een positieve ontwikkeling door; uiteindelijk toch een goede afloop: de jongens en de trainer worden gefaseerd gered. Euforie!

Er zijn nogal niet wat mensen betrokken om deze operatie tot een succes te maken. Blijkbaar met gevaar voor eigen leven. Dit zijn de mensen die naar mijn mening wél echt een lintje verdienen. Echte helden! Wat een daad!

Wie uit onze regio zou zijn leven ook werkelijk in de praktijk in de waagschaal stellen? Er is groot risico, en… uiteindelijk naast reele angst ook verlies. Een duiker overlijdt tijdens de reddingsoperatie.

Er is emotie. Er is het excuus van de voetbaltrainer richting de ouders van de jongens. Ook de kinderen zelf schreven aangrijpende brieven aan hun familie. Een jongen schrijft: ‘Het gaat goed, maar het is wat koud. Maak je geen zorgen over mij en alsjeblieft vergeet niet om mijn verjaardagsfeestje te organiseren.’ Natuurlijk raakt (mij) dat. Het is onvoorstelbaar voorstelbaar. Vreselijk om zo’n brief te krijgen als ouder. Wat zouden mijn kinderen schrijven? Stop maar.

 

Ze zijn gered. De film kan gemaakt worden.

De jongens en hun coach zouden op een ereplek bij de WK-finale moeten (mogen) zitten. Een minuut stilte voor de duiker die het niet redde. Wat mij betreft gaat de WK beker rechtstreeks naar de betrokkenen van deze reddingsoperatie. Dat zijn de echte (voetbal-) helden.

 

IJdelheid der ijdelheden…

“Nederland schittert door afwezigheid”. “We zijn er niet bij” (en dat is prihima… viva hollandia). Confronterend voor de voetballiefhebber en de oranje-fan. Dit jaar geen overdosis aan oranje supermarkt-acties, oranje M&M’s, helaas ook niet de bijbehorende verbroerdering buiten op straat. Geen spontane barbeques, geen groot scherm op de Grote Markt van Gorinchem of elders. Nederland kwalificeerde zich niet.

Vandaag 30 juni beginnen de 1/8e finales.
De helft van de deelnemense WK-landen is inmiddels weer huiswaarts gekeerd. Inclusief alle ijdelheid: hun ingevlogen opzienbarende kapsels, gekleurde innovatieve schoentjes, indrukwekkende tatoeages,… allemaal zaken die de voetballers identiteit verlenen. In hun pakje zien ze er immers allemaal hetzelfde uit, hiermee kunnen ze zich nog een beetje onderscheiden.

De dames van het Nederlands vrouwenelftal besteedden aan deze uiterlijkheden minder tijd en aandacht volgens mij. Want tja… hoe meer iemand bezig is met zichzelf, hoe minder tijd resteert voor het team. Egomanie in plaats van teamgeest, las ik ooit eens in een stuk over voetbal. Buiten spel staan is ook in figuurlijk opzicht geen optie.

Zo viel de Braziliaanse aanvaller Neymar voetballend tegen in de eerste wedstrijd. En dus viel zijn nieuwe gewaagde kapsel ook tegen. Kijkers vergeleken hem afkeurend met een zwabber, een alpaca, kaketoe en zelfs met een bord pasta.

De Belg Mertens ging voor een goudgele look. De vleugelaanvaller liet een kapper uit Londen naar Rusland afreizen. Helaas heb ik niet het salaris om Haarkoning William voor mijn tolk-opdrachten in te laten vliegen. Eigenhandig pruts ik daarom wat met een potje wax, vlak voordat ik deze week op m’n opdracht verschijn. Als je haar maar goed zit! Mijn collega, wat een figuur, stift snel haar lippen en trekt haar jurkje glad.

Wanneer wij na de opdracht huiswaarts keren denk ik hardop: “Wordt ook tolken -net als voetbal- steeds meer een zaak van ijdelheid?” Mijn collega reageert met: “Superbia in het Latijn, de eerste van de zeven hoofdzonden, waaruit feitelijk alle andere zonden ontspruiten….” Oeps, denk ik…. dan mogen we wel eens in de spiegel kijken. Figuurlijk dan. Nu eens niet om te controleren of het haar wel goed zit.

Dans

Mark Twain schreef ooit eens:

Sing like no one’s listening, 

love like you’ve never been hurt, 

dance like nobody’s watching, 

and live like it’s heaven on earth.

Vandaag, 23 juni, geven de leerlingen van Balletschool Papillon hun eindpresentatie. Zoals ieder jaar beloofd dat weer een spektakel te worden, waarbij werkelijk iedereen met vrolijk gevoel de zaal verlaat. Ditmaal vind de voorstelling plaats in Sporthal De Oosterbliek in Gorinchem. Kom ook!

Musical, dans, toneel.. van alles is bij Papillon te volgen. Ik volg hen op de voet. De naam Papillon is volgens mij fantastisch gekozen. Vele kinderen, waaronder onze dochter, mochten zich onder de bezielende leiding van Birgitta Jansen ontpoppen en hun kwetsbare vleugels uitslaan. Stapje voor stapje leerden ze, werd hun fladderen vliegen. Het is dat ik me zo moeilijk kan overgeven, laat mij nog maar even cocoonen, maar door Birgitta’s professionele, gedreven benadering krijg ik oprecht zin om mee te doen! 

‘Dance is the hidden language of the soul of the body’ zei iemand ooit eens. Nou, lekker dan. Ik kan namelijk pas echt dansen als mijn hoofd leeg is. Nu zit mijn hoofd nog te vol. Niet met snot of puistjes, maar mijn hoofd zit bomvol met allerlei informatie, to-do-lists en ander gepieker. Daarbij; Ik ben me veel te bewust van mijn omgeving. En van mijn lichaam, dat juist op die momenten plotseling net zo stijf, zwaar en vormeloos aanvoelt als was het een betonplaat. 

En… -ik heb liever niet dat u dit leest- …daarbij durf ik gewoon niet zo goed. Hoor ik stemmetjes van vroeger. Breekt het zweet me uit, weet ik niet wat ik moet doen. Raak ik me veel teveel bewust van dat ik zelf deze aandacht genereer. En dat hoort niet. Wat zou ik dit graag willen overwinnen. Het lijkt me zo bevrijdend wel te kunnen dansen, zonder dat het mij kan schelen wat een ander er van denkt of vindt. Zweven! Van het idee alleen al maakt mn hart een vreugdedansje. Nu m’n voeten nog.

Verhit

Het is nog geen zomer, dat lijkt het wel. Ons klimaat verandert doordat de temperatuur op aarde stijgt. Oorzaak daarvan is dat er steeds meer broeikasgassen zoals CO2 in de lucht komen. Er zit nu 40 procent meer CO2 in de lucht dan een paar eeuwen geleden. Het is gemiddeld 1,4 graden warmer dan 140 jaar geleden. Wetenschappers zijn het erover eens dat de mens grotendeels verantwoordelijk is voor de opwarming van de aarde. Onder andere al ons plastic afval zorgt voor zoveel (dieren)leed. Ik raak wat verhit, maar wat maken we er met zn allen een enorme (plastic) soep van!! De mens gooit afval zomaar op straat en in zee, alsof het onze eigen achtertuin is. Heb je al eens die filmpjes op internet bekeken? Arme dieren. En: daar  zijn wij mensen zelf de oorzaak maar uiteindelijk ook de dupe van! 

Afgelopen week was het ook broeierig warm. Normaliter heb ik daar niet zo’n last van, ik vind het wel gezond om je een beetje in het zweet te werken. Bij de opdrachten van deze week voelde ik me als een vis in het water, maar ik kon bijna zwemmen in het zweet. Zo tolkte ik begin deze week een sollicitatie en een uitvaart, mijn pak en overhemd kon daarna naar de stomerij.

Halverwege de week een televisie-optreden, een door de zon opgewarmde studio met binnen de nodige broei-lampen. Allemaal prima, maar…weer naar de stomerij. Met deze temperaturen lijkt het wel alsof alle kleding van plastic is gemaakt! 

Gisteren mocht ik een huwelijk sluiten als trouwambtenaar in onze eigen regio. Warme woorden voor een schoon stel. Echter de toga voorzag mij van een plaatselijk broeikas-effect. Kees van den Boomgaard, van stomerij Claudinette, nam ook dit keer weer alles met een brede glimlach aan. Steevast zorgt hij binnen een paar dagen voor een schoon en gladgestreken resultaat. 

Alleen de oorzaak van de hitte, onze vervuiling, lijkt door ons mensen niet te kunnen worden gladgestreken. Wat maken we er een soep van. Ik heb er schoon genoeg van!

ABC; van Els tot Laura

ABC diploma

Terwijl ik dit schrijf, duiken de kids het zwembad in. Ook diploma C is binnen! Ik zie ons nog bij het Caribabad binnenkomen. Bibberende kinderen, maar niet van de kou. Tegelijk: zweetdruppels van angst én de tropische temperatuur. 

Menig ouder dook tijdens zwemles in zijn smartphone. Ook ik zelf heb soms de minuten afgeteld. Wat een verstikkende hitte, of was het de bemoeizucht van bepaalde ouders? De commando’s van hen en een enkele juf vlogen me soms om de oren. Ik miste alleen nog de legergroene outfits. Vervolgens de wanhopige blikken van hun kindertjes: “doe ik het zo naar je zin?” 

Eigenlijk begon het al bij de kassa’s. Wat een vermogen moet je neertellen om je kind zwemmen te leren. Alleen diploma A, zelfs aangevuld met B is tegenwoordig niet meer genoeg. ABC -of je doet niet meer mee. Ik heb me vaak afgevraagd of minder vermogende ouders dit allemaal wel kunnen betalen. Op een ander vlak leek die ene kassiere ook wat minder vermogend. Had ze haar dienstjaren er nog steeds niet opzitten? Wat een strijd om twee zowat evenoude kinderen, voor hetzelfde niveau, tegelijkertijd ingeroosterd te krijgen… 

Eenmaal de generaal met mineur-stemming gepasseerd, was het dringen voor de deur van de kleedkamers. In colonne opstellen. Dames en heren gescheiden. De opa van Thijs, de schoonzus van Theo, collega Lindsay en ook de vroegere buurtjes zal ik er missen. En dan was daar destijds allereerst het warme bad van juf Els. Ze had wel wat weg van Erica Terpstra. Wat een KANJER. De slag waarmee Els zwemles gaf, verdient wat mij betreft een olympische medaille.

Juf Laura was de grand finale. Een gedeelde eerste plaats wat mij betreft. Geen commando’s, geen geschreeuw. De vredigheid en vrolijkheid spatte er van af. Gepaste uitdaging, en niemand had het gevoel kopje onder te gaan. Met liefde en een lach verzorgde Laura haar lessen. Aandacht voor elk karakter. Geen commando’s als was het oorlog, nee: een grote Golf geduld. ABC? In plaats van A tot Z: van Els tot Laura! 

Oeps wegwezen! Naast me hoor ik: “Papa!!!…. BOMMETJEE!!”

België

Shit

Men vraagt mij vaak of gebarentaal internationaal is. Dat is het niet. Ook gebarentaal is net als gesproken talen een levende taal, en ontstaat op diverse plekken waar mensen samen komen en communiceren. 

Zodoende kan ik als gebarentolk niet zomaar tolk worden in een ander land. Sowieso vereist interpratatie en vertaling veel zorgvuldigheid. Voor je het weet, maak je een misser. Zelfs in België zou ik mijn werk niet klakkeloos kunnen doen. 

Het mes snijdt aan twee kanten, betekent in Belgie bijvoorbeeld dat ergens ook negatieve kanten aan zitten. Je moet het maar weten. Met een sisser aflopen, betekent in Belgie juist dat iets teleurstellend is afgelopen, (nagenoeg) is mislukt.

Ooit was ik op een bruiloft in Belgie. Dit keer niet als tolk, ook niet als trouwambtenaar, maar gewoon als gast. Gelukkig waren we op tijd aangereden (aangekomen met de auto).  Bij binnenkomst werd al gevraagd of ik me aangeboden had. Huh? O, of ik me gemeld had,… Ik hoefde daardoor niet op de betalende parkeerplaats. Jaja..? 

De bruid had een schoon kleedje aan (een mooie jurk). De ambtenaar was niet altijd even goed te verstaan, vanwege zijn snotvalling (verkoudheid). In de speech werd er gesproken over ‘een kindje kopen’, (een kindje krijgen’ zouden wij zeggen). Gelukkig kreeg ik uitleg van een van de kozijnen. ‘Kozijnen’ zijn neven en nichten. Die kende ik nog niet. Ja hen wel, maar de uitdrukking niet! Niet veel later klonk er applaus omdat de bruid ‘vol zat’. Ze was zwanger.

De bruidegom bleek ervan te houden om met iemands voeten te spelen. Het bleek echter ‘iemand voor de gek houden’ te betekenen. Gelukkig was hij geen scheefpoeper (vreemdganger)! Samen met zijn vrouw werkten ze hard van s morgens vroeg tot s avonds laat, want er moest immers zaad in het bakje komen (brood op de plank).  

Na de plechtigheid moest er een foto ‘getrokken’. ‘Stil sprak’ een tante me toe dat de broodmagere fotograaf een ‘dikke nek had’. Tante vond dus dat hij praatjes had. Inmiddels moest ik naar het toilet. Ik hóóp dat u wel weet dat ‘poepen’ in het Vlaams iets héél anders betekent? Ik wist het niet. Shit.

Zorgen

Wat loop jie toch hard! Jie liekn wel n verpleegster!

Vandaag is de Internationale Dag van de Verpleging. Wanneer je gezond van lijf en leden bent, maak je je waarschijnlijk geen zorgen om dit soort thema’s. Hooguit wanneer je vergelijkingssites opzoekt om te kijken welke verzekeraar het goedkoopst zou zijn. Verder lijkt het een ver-van-ons-bed-show. Voor de meesten althans. Ik vraag me wel eens af hoeveel politici en managers zelf hun (groot)ouders eten geven, wassen (en niet alleen kleding), boodschappen doen, een rondje met hen wandelen…

Maar goed, ik ben ook niet Roomser dan de paus. Zo’n beetje om de week bezoeken we ons omaatje in de Judith Leysterhof. Dan doen we wel. En wat heeft ze het daar goed! Persoonlijke aandacht heeft ze haar hele leven uitgedeeld, nu krijgt zij die. Hier lijkt ze op haar plek. In de herfst van haar leven woont ze op de grond van de Burgemeester De Boerstichting, waar haar grote liefde ooit zijn sporen verdiende als huismeester en manusje van alles.

Vroeger waren zij zelf degenen die overal wat wilden en konden betekenen. Werkten steevast en keihard minimaal een dag in de week bij hun dochter. In het huis, om het huis. Had haar schoonmoeder in huis, zorgde voor een gehandicapt nichtje. Een oudtante werd bezocht, zieke vriendinnen geholpen. Strijkje doen bij ons, soepje uitdelen bij de buurtjes, en zolang t kon zelfs nog oppassen op haar twee achterkleinkinderen…

Oma stamt nog uit een generatie waarin het normaal was om te kijken naar elkaar. Ze sprong dagelijks en overal bij. Het was dat Roodkapje haar voor was, want anders was mijn oma degene die mantelzorg uit heeft gevonden. De individualisering in de samenleving heeft haar tijd echter ingehaald. Nog eventjes en er komt een ‘doe-het-zelf’- afdeling in het verpleeghuis.

In de tijd van toen zorgde je, en maakte met anderen ‘gewoon een praatje’. Nu wordt er vooral gepraat over de zorg. Bij oma zelf is communicatie stukje bij beetje weggevallen, maar haar kraaloogjes verraden dat ze het verrassend genoeg nog best naar haar zin heeft.

Maar als oma het kon, dan zou ze een ontbijtje voor de verpleging maken en vragen hoe het met hén ging.

Load More