gebarentolk

Laat Bloemen uw tolk zijn

Een oud spreekwoord luidt: laat Bloemen uw tolk zijn.

 

AD-columnist Sebastiaan Boogaard op het podium met Karin Bloemen

IMG 0463 1024x421 Laat Bloemen uw tolk zijn

Gebarentolk Sebastiaan Boogaard (37) uit de Alblasserwaard staat komende vrijdag op het podium in Kunstmin. Hij vertolkt daar de show van cabaretière Karin Bloemen.

Boogaard is sinds 2009 gebarentolk. Hij wordt onder meer ingehuurd om mee te gaan naar doktersbezoeken, vergaderingen of congressen. Een tijdlang zorgde hij er als tolk voor dat doven ook het NOS Journaal konden volgen. Inmiddels staat hij ook af en toe in het theater om voorstellingen te vertolken. ,,Soms komen dit soort uitdagingen op mijn pad.’’ Boogaard is naast gebarentolk ook trouwambtenaar en schrijft columns voor AD Rivierenland.

Komende vrijdag staat de gebarentolk op het podium naast cabaretière Karin Bloemen. Op de eerste rijen zijn ongeveer honderd stoelen gereserveerd voor dove mensen. Dat vindt Boogaard een hele eer. ,,Ik heb de taal geleerd van mensen die doof zijn. Nu is de cirkel een soort van rond. Ik kan een klein steentje bijdragen, iets terug doen voor die mensen.’’

Hoe ben je in contact gekomen met Karin Bloemen?
,,Enkele jaren geleden ben ik in contact gekomen met een doof stel dat naar het theater wilde. Toen heb ik contact opgenomen met het impresariaat van Karin Bloemen en zij zei: ‘kom dan op het podium staan’. Dat heb ik toen gedaan en het jaar erop vroeg ze of ik het wilde herhalen.’’

Wat is er anders aan deze voorstelling dan de vorige?
,,Bij de vorige vertaalde ik haar op het podium, maar nu is gebarentaal echt onderdeel van de show van Karin. Ze doet zelf ook een nummer met gebarentaal. Dat is echt uniek, ze heeft er ook zo gigantisch hard voor getraind om dit voor elkaar te krijgen. Zeker een half jaar geleden zijn we al gestart met oefenen.’’

Je was ook jarenlang tolk voor het NOS Journaal. Wat is het verschil? 
,,Bij het journaal is het ook moeilijk om te doen, maar dit is op een heel andere manier moeilijk. Tijdens zo’n theatershow sta ik tweeënhalf uur met mijn armen te zwaaien. Er is muziek en er zitten grappen en woordgrappen in.’’

Wat hoop je hiermee te bereiken?
,,Het mooiste zou zijn als theaters een aantal shows standaard laten vertalen. Dan horen doven er ook meer bij. Mensen die doof zijn, zijn namelijk helemaal niet beperkt wanneer de mensen om zich heen gebarentaal kunnen.’’

Met welke artiest wil je nog ooit op het podium staan?
,,Ik weet dat er dove mensen zijn die heel graag naar Claudia de Breij of Richard Groenendijk willen. Dat zou ik zelf ook leuk vinden. Ik ben zeker bereid om daar over na te denken, maar wil nu eerst vrijdag afwachten.’’

 

Perspectief

Vandaag, 28 januari, werd in 1917 de derde Elfstedentocht gereden. Grote namen die bij de tweede Elfstedentocht al hoge ogen gooiden, waren er ook nu weer bij: Coen de Koning, Gerlof van der Leij, Jan Ferwerda, Sjoerd Swierstra en anderen.

Nu, 101 jaar later, werd deze week bijvoorbeeld de zachtste 24 januari ooit gemeten. Wat een enorm verschil met toen! Niet eerder sinds het begin van de metingen in 1901 was het op deze dag zo warm. Had men destijds aan de rijders gevraagd hoe de wereld eruit zou zien over honderd jaar; dan denk ik niet dan ze dit hadden genoemd. Wat is er ongelooflijk veel veranderd in een eeuw tijd! Werkelijk op alle gebied heeft de tijd (letterlijk en figuurlijk) niet stilgestaan.

Hoe denkt u dat de wereld eruit zal zien over een eeuw?  In deze tijd vliegen toekomstvoorspellingen ons via de media om de oren. Over voetbal, over showbizz-relaties, de olieprijs enzovoorts. Zijn we verslaafd geraakt aan grip en voorspellingen? Maar zelfs mensen die van voorspellingen hun beroep hebben gemaakt blijken er bedroevend slecht in. Voor een paar euro kun je met een telefoontje via de landelijke televisie door deze wijze dames en heren je toekomst laten ‘lezen’.  Als je echter allerlei toekomstvoorspellingen plakt op een groot dartbord, vervolgens een chimpansee een dartpijltje geeft, is de kans even groot dat hij even goede ‘voorspellingen’ doet.  En eh…dan moet je die chimpansee nog wel eerst effetjes leren darten.

Blijkbaar hebben mensen er een hekel aan dat we niet weten hoe de toekomst eruit ziet. We kunnen slecht tegen onzekerheid. We denken alles te willen weten, tot we het weten. Zo was ik deze week in Hoogeveen. Mijn trouwe reismaat (van collega tot vriendin) kreeg bijvoorbeeld deze week haar uitslag. Ik was erbij toen de arts het vonnis uitsprak; alvleesklierkanker met uitzaaiingen in de lever. Ik vroeg me af of we wel hadden willen weten wat het toekomstperspectief is. Soms is het beter niet te weten wat je toch niet wist.

Beperkt

Doofgeboren, al oma, maar toch moest zij voor haar verzekering wederom een audiogram laten maken. Die beperking van beleidsmakers soms! In het Albert Schweitzer-ziekenhuis in Sliedrecht fronsten de arts en medisch secretaresse ook hun wenkbrauwen, met een mimiek waar menig gebarentolk jaloers op is.

Daar waar de audio-metrist en ik met onze vingers in onze oren zaten, bleek de vrouw nog altijd niets te horen. “Dover kan niet”.  Iemand in uniform wenste haar sterkte. Hoe goed bedoeld, maar t bleek tegen dovenmansoren gezegd. “…Sterkte?”  Ik merk het wel vaker. In de oren van sommige medici en technici klinkt doofheid als een beperking. Vanuit hun perceptie: oplossen, repareren! Terwijl doof-zijn veel vaker een culturele identiteit betreft. Een identiteit waar je trots op kunt zijn!  80% van de dove jonge kinderen krijgen tegenwoordig een Cochleair Implantaat. Pijnlijk als dit onbewust de boodschap bevat: “Nu hóór je er weer bij”.  Terwijl in een gebarende omgeving doven geenszins beperkt zijn!

“Wij” horen tussen de 0 en 120 hertz. Die 0 hertz is vergelijkbaar met een mug op een weegschaal. 120 hertz is dan te vergelijken met maar liefst 1000 walvissen op diezelfde schaal.  Met een CI hoor je ongeveer een paard qua gewicht. Ook met CI ben je in wezen nog doof.

Een bijzonder (en) begaafd KNO-arts stelde: “Waarom kunnen poezen over een schutting lopen en mensen niet? Poezen hebben een staart, zijn geoefend. In de ogen van de poes zijn mensen beperkt. Maar mis jij een staart? Waarom zou je? Waarom zou een doof iemand dan wél een CI nemen? Een CI is een hulp- en geen redmiddel. De kosten van een CI bedraagt circa € 70.000,-. Een gebarencursus, zoals bijvoorbeeld Rose Lindenhof deze in onze regio aanbiedt? Zo’n 200 euro… Met een opsomming van de voordelen van gebarentaal kan ik de krant vullen. Maar helaas, de ruimte is beperkt. Afgelopen week startte Rosé met Arie Slob in Noordeloos een cursus gebarentaal voor algemeen belangstellenden. Het enthousiasme van de deelnemers, af te lezen aan hun mimiek en lichaamshouding, is niet in woorden uit te drukken.

Synchroniciteit

Hij, doof, was nog maar nauwelijks de puberteit doorlopen toen ik hem tegen kwam. Ik kende niet veel meer dan drie gebaren, maar we werden op elkaars pad gebracht. Met handen en voeten probeerde ik contact te maken. De eerste stap was gezet. De eerste stap in een voor mij nieuwe wereld. De klik was er, maar elkaars taal moesten we nog leren spreken. Zijn ouders droegen daar hun steentje aan bij. Ik leerde de bouwstenen, en uiteindelijk volgde ik op zijn initiatie de tolkopleiding in gebarentaal. Een mooi vervolg op mijn opleiding tot therapeut en coach. “De beste taal is immers de taal die begrepen wordt”.

Nadat ik de tolkopleiding had afgerond, mocht ik voor hem aan de bak op zijn bouwkunde opleiding. Van het MBO naar het HBO. Och, de allereerste les ging het al mis, toen men het over ‘bestek’ had. Zoveel lol, zo ongekend veel geleerd. Meer dan een opleiding kan aanbieden. Zo kreeg ik ook mee hoe sommige horende docenten aanvankelijk niet om de doofheid heen konden denken. Dat ‘stukje’ kon nog wel eens zwaarder worden dan de vele examens. Maar waar een aantal waarschijnlijk geen rekening mee had gehouden was dat de Jongen zijn hele leven al getraind was om met tegenwind om te gaan. Het bracht hem verder dan wie ook.

Het beroep tolk bracht mij ook ver, waaronder bij het HL Institute of the Deaf in Jordanië. Ik leerde meer dan een taal die bruggen tussen doven, horenden, moslims en christenen slaat. Aldaar bleken zij op zoek naar een geschikte, visueel sterke en creatieve bouwkundige. Ik legde de contacten, drie keer raden wie er aldaar kwam afstuderen. Tijdens de afstudeerpresentatie in Nederland, terwijl in Jordanië de eerste paal geslagen werd, hield ik het nauwelijks droog.

Vorige week tolkte ik op de Dutch Architect Awards. Ik werd er uitgenodigd door Hoencamp Engineering. De Jongen is inmiddels een Man met een eigen goedlopende onderneming. Die als geen ander begrijpt dat een goede architect(uur) een taal spreekt zonder woorden.

Studio Snugger

Studio Snugger

snugger 300x168 Studio Snugger

Sebastiaan Boogaard was als acteur bij Studio Snugger. Studio Snugger is een showprogramma waarin vliegensvlug onderwerpen uit de wereldoriëntatie voorbijkomen. Is het ‘kletspraat’?

In deze aflevering ging het over-Didgeridoo, Gebaren vertalen, Paddenwrat, Plassende wielrenners, Vuur
en Vlam en Kippentaal.

Ja, er bestaan computersystemen waarmee je gebaren kunt vertalen. Maar deze zijn nog lang niet zo goed, dat je ze ook echt kunt gebruiken. Wat zou het makkelijk zijn als deze handschoentjes werkten he? In de Nederlandse Gebarentaal die door met name dove mensen wordt gehanteerd, gebruik je zo ontzettend veel verschillende spiertjes in vingers, en in je gezicht (mimiek). De bewegingen en tempo-verschillen die nodig zijn, kunnen door computers nog lang niet herkend worden. Wil jij een goede vertaling van of naar gebarentaal? Regel dan een erkende gebarentolk. Of neem les bij een dove docent!

 

 

Klik hier voor het filmpje van de uitzending op 3-12-2017

Sinterklaas

Makkers staakt uw wild geraas!

Ik ben dol op deze sfeervolle tijd. Ik vind het idee achter het Sinterklaasjournaal subliem. Een kadootje vind ik alle suprises, compleet met de bijpassende geheimzinnigheid, ondeugd en gedichten. Herinneringen herleven.

Vorig jaar zat ik zelf, verstopt onder buffelhaar, op een paard. Samen met Niki. Ik een mijter, zij een veer. Ik was live getuige van de metamorfose van zwarte- naar roetveeg-piet. Was ze zo geschminkt? Nee.. maar de stortvloed aan lachtranen liet vele witte sporen na. Het droop er van af. De avond ervoor hadden we een BNN-programma bekeken, waarbij iemand openlijk vertelde over zijn zeer intieme relatie met een paard. En daar zat ik dan. Op een vijf-benig paard. Maar toen ik het paard besteeg, kwam ook de rest van het dier in opstand. In alle consternatie riep ik: Niek! Niek!! Help!!! Een mazzel hadden we: de meerderheid van de aanwezige kinderen was doof, want anders hadden we 45 tere kinderzieltjes en hun geloof in Sinterklaas naar de bliksem geholpen.
En dat is wel het laatste wat ik zou willen. Het Sinterklaasfeest heeft al genoeg onder vuur gelegen. Wat zou ik graag willen dat Sint voor iedereen weer ongecompliceerd is. Ik wil niemand de zwartepiet toeschuiven, maar elke gegronde associatie met slaven of slavendrijvers moet wat mij betreft uit de wereld. En daarmee de protesten dus ook. Ik erger me er groen en geel aan. Verruil zwarte en bruine verf voor goed-grijs; en klaar! Geen huidskleur maar onherkenbaar grijs; fantastische oplossing, als je het mij vraagt. Punt. Onze kinderen geloofden namelijk niet in de kleurenpieten. Ze vonden ze leuk hoor, maar “zo zie je er toch niet uit als je zo vaak door de schoorsteen bent geroetsjt?” Met roetvegen moet je bij hen ook niet aankomen. Want die man met die zwarte strepen is volgens mijn kinderen “gewoon die gekke meneer van de supermarkt-reclame!”

Nou ja….Als de pepernoten maar bruin blijven.

Man

Man man man…! Dit weekend is het Mannendag. Vrouwen hebben een Dag, maar mannen ook! 19-11, een dag vol testosteron, bier en tie… eh… tierelantijntjes?

Eh nee; Op een serieuzere noot is Internationale Mannendag vooral bedoeld om de rol van gelijkheid van de man in de samenleving op de agenda te zetten. Ook mannen krijgen namelijk last van seksediscriminatie of seksueel geweld, #METOO. De Dag is daarnaast bedoeld om aandacht te vragen voor de gezondheid van het mannelijk lichaam.

Mannendag. Ménnn..Dat het nog bestaat! Ik wil niemand de zwartepiet toeschuiven, maar ik denk dat ook deze dag geen lang leven meer beschoren is. Alles verdwijnt! Zelfs de NS paste onlangs hun omroepbericht aan. “Dames en heren’ verdween voor genderneutraal taalgebruik.

Ik begeef me dus op glad ijs. Snel verder; Ja, wetenschappelijk bewezen zijn uiteraard nog wel de uiterlijke verschillen (maar met een paar goede ogen en gezond verstand heb je daar geen wetenschap voor nodig, hooguit wat meetinstrumenten) . Maar ook in de manier waarop onze hersens werken zijn structurele verschillen tussen mannen en vrouwen op te merken. Dramatisch zijn deze niet; twee vrouwen of twee mannen kunnen onderling meer van elkaar verschillen dan een willekeurige man van een willekeurige vrouw. Kijkend naar de grote menigte blijkt uiteindelijk dat mannen iets beter abstract kunnen denken en meer ruimtelijk inzicht hebben. Over het grote geheel genomen zijn mannen meer besluitvaardiger en visueel ingesteld. Verbaal en sociaal zijn mannen zwakker, ook als het gaat over zorgen. Vrouwen maken misschien meer zorgen, maar kunnen vooral ook beter zorgen.
Volgens mij zijn er maar twee verschillen tussen mannen en vrouwen. Ten eerste de fysieke verschillen, ten tweede hoe we in de spiegel kijken. Als een vrouw zichzelf in de spiegel ziet, ziet ze in gedachten 20 kilo meer. Als een man in de spiegel kijkt ziet hij 20 kilo minder.

Tsja….Hoe zou de wereld eruit zou zien als op termijn tegelijk met de Mannendag alle mannen verdwijnen? Ik voorzie een wereld vol dikke gelukkige vrouwen.

Sint Maarten

Maarten werd rond 316 in Savaria (Hongarije) geboren, als zoon van Romeinse ouders. Op jonge leeftijd werd hij soldaat en als 15-jarige trok hij naar Gallië. Op een zekere dag, in een koude winter, sneeuwde het hard. Bij de stadspoort zag Maarten een arme man zonder jas zitten. Hij stapte van zijn paard af en sneed met zijn zwaard zijn eigen mantel doormidden en gaf de arme man een helft tegen de kou. Het begin van Giro 555 vond hier zijn oorsprong. En van de partij voor de dieren, en de wapenwet.. maar dat terzijde.
Er doen zich verder vele verhalen de ronde wie de genoemde bedelaar was. Wie dat ook was, of hoe het ook zij, Maarten overleed op 11 november 397, vandaag 1620 jaar geleden. Nog altijd wordt deze dag het bekende lichtjesfeest gevierd.

De traditie van Sint Maarten, op de elfde van de elfde, luidt dat kinderen een lampion maken van papier, karton, een uitgeholde suikerbiet of pompoen met een kaarsje erin. Ik vind naar de Action ook traditioneel. ’s Avonds als het donker is in optocht langs de huizen, om deur aan deur liedjes te gaan zingen in ruil voor .een kleine attentie.

Attentie? Attentie! Das waar ook, ik moet nog wat naar de supermarkt. Aldaar sta ik weer in de jaarlijkse tweestrijd. Fruit of snoep. Of een ander weggevertje? Ik wil rekening houden met (vermeende) ADHD en allerlei andere bestaande etiketjes. Val ik ook voor de mallote traktatie- eisen die nu zelfs aan vierjarigen op school gesteld worden? Ik zie een generatie met diabetes, obesitas en jarenlange therapie aan mijn deur voorbij trekken…. Nou ja, als ze maar zoet en smaakvol zingen en dik van de schik mijn pad verlaten. Dus gooi ik wat zakken suiker, gelatine, arabische gom, kleur- smaak en zoetstoffen in mijn mandje. Om het geweten te sussen voeg ik er een paar netjes mandarijnen aan toe. En een nieuw batterijtje voor onze deurbel. Want vorig jaar bleef het verdacht stil…

Halloween? Hallo?! Ween!

Doodeng. In Gorinchem zag ik zojuist een zombie bij een voordeur hangen. Compleet met bloed en ingewanden, waarschijnlijk met dank aan de feestwinkel, Heinz of de lokale slager. In een tijd dat er zoveel vreselijke lugubere dingen gebeuren, trekken we ook weer massaal onze horror en griezel-attributen uit de kast.

Heel ons land was vol van de zoektocht naar de verdwenen vrouw. God hebbe haar ziel. Doodeng wat er allemaal gebeurt in ons land, want hier bleef het niet bij. Een ieder griezelde bij de gedachten alleen al. Echter nu zie ik op allerlei plekken skeletten en lijken, bloed en andere angstaanjagende taferelen. Macaber, luguber! Vind ik dat gegriezel eng? Nee dat niet zozeer. Ik vind het veel enger dat hier blijkbaar behoefte aan is. Ik snap het niet meer, of wil het niet snappen.

Voorheen dacht ik: Halloween is een nationale feestdag voor feestwinkels en hun rinkelende kassa’s. Meer niet. Maar Hallo! Nu Nederland bijvoorbeeld nog naschokt over de griezel uit de Den Dolder kliniek, vind ik t geen tijd voor dit soort grappen en feesten. Halloween is van oorsprong een dodenfeest. Een feest wat gedomineerd wordt door magie, geesten, angst en dood. In onze huidige  “verlichte” wereld gelooft men niet meer in dit soort “sprookjes”. Demonen, geesten, magie het wordt bestempeld als onzin. Zelfs kerken vieren halloween. Een feest om even lekker te griezelen in een tijd dat alles zo gestructureerd en geordend is? Het is toch om te wenen? Waar zijn we mee bezig?

Wat mij betreft is ons land toe aan een soort hervormingsdag. Bij mij hoeven ze op 31 oktober ’s avonds niet aan te bellen voor dit soort fratsen. Ik doe niet open, en zal als een zombie voor de tv blijven zitten. 11 november met Sint Maarten echter zal ik zorgen voor wat lekkers, voor degene die een liedje komt zingen.

Ik wens iedereen een goed, sfeervol weekend!

Opvoeding

Of….opvoed-ding?

Deze week was het de week van de opvoeding. Tsja;  Hoeveel cola mag een kind van 4 eigenlijk nog na 21u?

Opvoeden is een zeer verantwoordelijke taak. Kinderen zijn diamantjes die we met wat bijschaven in t juiste licht kunnen laten schitteren. Unieke kostbare juweeltjes worden het dan.
Voor mijn gevoel hebben we kinderen ‘te leen’, en zet een goede ouder alles op alles om zijn kind gelukkig te zien. Maar voor opvoeden is veel echte liefde nodig. “Echte liefde is onvoorwaardelijk geven” vertaalde ik Ds Jumelet deze week op een waardige uitvaart in Woudrichem. Hij wist me te raken.

Ja, Natuurlijk willen we zo goed mogelijk opvoeden. Het lukt ons nog aardig. “Wacht maar tot ze gaan puberen” zei iemand tegen me. Ik kijk er niet naar uit, met als enige reden dat ik vind dat ze al zo snel groot worden. Loslaten is sowieso niet zo m’n sterkste kant, en daarbij: ik geniet zo van deze leeftijd! Puberteit… de tijd dat je overal haar krijgt, vooral op je tanden. Ik moet er nog maar niet aan denken.

Wat ik met de opvoeding zou willen bereiken, laat zich het best vertalen in de titel van de nieuwe show van Karin Bloemen: “Volle Bloei”. Dat is nou exact wat ik in de opvoeding hoop te bereiken; Dat onze kinderen tot volle bloei mogen komen. Voor mijn ruwe diamantjes gaan slapen, zing ik ze nog maar eens voor:

‘k Hoop dat jij altijd mag dromen met de wind steeds in je rug.
Dat gedachten blijven stromen, niet te langzaam, niet te vlug.
Moge ’t zonlicht op je schijnen, zachte regen voor de groei.
‘k Hoop dat zorgen snel verdwijnen, dat je komt tot volle bloei. 

Dat je echt aandachtig luistert naar je hart en je verstand,
dat het onweer voor jou fluistert, ’n wolk met goud zal zijn omrand,
dat ’t geluk komt bovendrijven, ook al is dat heel fragiel,
dat je altijd trouw mag blijven, aan het diepste van je ziel. 

Load More