sprookje

Zeven

Er zijn zeven dagen in een week, en zeven kleuren van de regenboog. Er zijn zeven schoonheden:

1. Donker haar en lichte ogen of andersom
2. Spleetje tussen je voortanden
3. Een moedervlekje net boven je lip
4. Kuiltjes in je wangen
5. Amandelvormige ogen
6. Sproetjes
7. Lange en gekrulde wimpers

De som van de stippen op twee tegenover elkaar liggende vlakken van een dobbelsteen is ook steeds zeven (immers: 6+1, 5+2, 4+3).
We kennen zeven werelddelen: Noord- en Zuid Amerika, Afrika, Azie, Oceanie, Antarctica en Europa. Er zijn 7 oceanen, de Noordelijke Stille Oceaan, de Zuidelijke Stille Oceaan, de Noord Atlantische Oceaan, de Zuid Atlantische Oceaan, de Indische Oceaan, de Noordelijke IJszee (Arctische Oceaan) en de Zuidelijke IJszee (Antarctische Oceaan);
Er zijn 7 basisnoten op een toonladder: cdefgab; In de klassiek oudheid waren er met het blote oog 7 objecten van het zonnestelsel zichtbaar: de Zon, de Maan, Mars, Mercurius, Jupiter, Venus en Saturnus. Er zijn 7 metalen uit de oudheid waarop onze beschaving is gebaseerd: lood, tin, koper, zilver, kwikzilver, ijzer en goud. De stad Rome is gebouwd op 7 heuvels en kende 7 koningen.

En vandaag is het 7-7: De Dag van het Sprookje; een initiatief van de Efteling. De datum, de zevende van de zevende, werd gekozen omdat het getal zeven vaak een belangrijke rol speelt in de volksverhalen: zo zijn er onder andere zeven geitjes, zeven dwergen, de zevensprong en ook de zevenmijlslaarzen.

In mijn tuin staat het bol van t zevenblad, dat ook wel tuinmansverdriet genoemd. Als het plantje eenmaal in je tuin is geland, krijg je het er namelijk bijna niet meer uit; onkruid vergaat niet! Zevenblad ziet er eigenlijk best leuk uit. Het is gewoon een plantje, maar het nadeel is dat hij zich via wortelstokken nogal hardnekkig uitbreidt en nauwelijks te stoppen is. Daarbij overwoekert hij andere tuinplanten en daar ben ik wat minder blij mee. Het zevenblad in mijn tuin is een erfenisje van de vorige buurman. Maar goed… zeven tot zeventig maal vergeef ik een ander zijn schuld…

Assepoester; Wie de schoen past…

Op het moment van schrijven ben ik in Schotland.  We hebben inmiddels een lange weg afgelegd. Onder invloed van (nee, niet de drank), Nederlandstalige muziek toeren we verder. Al een keer of 33 dezelfde cd. De muziek staat aan voor de chauffeur, de bus is namelijk afgeladen met doven en slechthorenden en twee gebarentolken. Terwijl we vanuit een whiskey-stokerij de highlands intrekken zet de sprookejsachtige omgeving me aan het denken.

Schotland blijkt spannend en avontuurlijk. Een wonderland met veel mystieke plaatsen. Afgelegen, ruig en stil, fascinerend en inspirerend. Het is niet voor niks dat Harry Potter juist hier is bedacht en beschreven. Schotland is een wonderland, betoverend mooi alsof je je in een sprookje begeeft.

Ik ben dol op sprookjes, maar vind soms ook dat we met teveel sprookjes zijn opgevoed. Sprookjes waarin mensen lang en gelukkig leven. We voeden onze kleine kinderen op met dit soort fabeltjes, en met de moraal mogen ze hun hele leven worstelen. Ieder sprookje gaat over hoe het kwade wordt gestraft, en hoe de deugd wordt beloond. Hoe liefde met een huwelijk wordt bekroond. Klaar.  Sprookjes, het zijn net dromen. Keer op keer naverteld. Maar dromen zijn zo vaak bedrog, ze blijken maar zelden uit te komen. Robert Long bezong het al: “jouw sprookje heet je gezinnetje, of carrière. Maar alle sprookjes eindigen bij voorkeur, daar waar jij denkt dat het jouwe juist begint. En elke generatie staart zich blind, op het geluk dat achter de eigen voordeur open bloeien zal”. Wie de schoen past, trekke hem aan….

Vanavond, zaterdagavond, is er in De Nieuwe Doelen in Gorinchem een voorstelling over Assepoester. Ik had er graag van meegenoten, maar moet t nu helaas doen met (voor de 34 ste keer) dezelfde weemoedige stem uit de luidsprekers van de bus. Ik wou dat zij, in plaats van Assepoester, haar muiltje kon houden.